Διακανονισμοί στη Νάξο και η κατάσταση των Ραγιάδων σύμφωνα με το βιβλίο Tahrir με ημερομηνία 1720

Διακανονισμοί στη Νάξο και η κατάσταση των Ραγιάδων σύμφωνα με το βιβλίο Tahrir με ημερομηνία 1720

 

Ποια ήταν η οθωμανική προσέγγιση για τη διατήρηση της υπάρχουσας διοικητικής δομής στις πρόσφατα κατακτημένες περιοχές; 

 

 Τι στάση είχαν οι άνθρωποι της νεοκατακτημένης περιοχής απέναντι σε αυτή την πρακτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; 

 

 Τι είδους πολιτική εφαρμόστηκε κατά των μη μουσουλμάνων διαφορετικών αιρέσεων που έγιναν Οθωμανοί υπήκοοι; 

 

 Πιστεύουμε ότι οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά βρίσκονται στο βιβλίο καταστατικού[ 1 ] 

 

που βρίσκεται στην αρχή του κτηματολογίου με ημερομηνία 1720 και το οποίο αποτελεί το αντικείμενο του παρόντος άρθρου .  

 

Το εν λόγω έγγραφο δείχνει ότι στο νησί της Νάξου, που κατακτήθηκε επί Σουλεϊμάν Α' και παρέμεινε υπό Οθωμανική κυριαρχία έως ότου εντάχθηκε στο Ελληνικό Κράτος το 1829, η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν αρκέστηκε απλώς στη διατήρηση των ισορροπιών πριν από την κατάκτηση, αλλά και εξασφάλισε δίκαιη διοίκηση και έφερε ευρύτερες μάζες στην τουρκοκρατία.

 

Είναι σημαντικό να δείξουμε ότι συνδέεται με την κοινωνία και να αποκαλύψουμε τις κοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζονται.

 

Το νησί, που ανήκει σήμερα στην Ελλάδα και είναι γνωστό ως «Νάξος» στα ελληνικά[ 2 ], καταγράφεται ως «Νάξος» στα οθωμανικά έγγραφα.  

 

Η Νάξος είναι το μεγαλύτερο νησί του Αρχιπελάγους των Κυκλάδων, που βρίσκεται μεταξύ της χερσονήσου της Πελοποννήσου και των Δωδεκανήσων στο Αιγαίο Πέλαγος[ 3 ]. 

 

 Η Νάξος, που περιλαμβάνεται στις Κυκλάδες, βρίσκεται ανατολικά του νησιού Παρά (Πάρος), που είναι άλλο μέρος του αρχιπελάγους, και βόρεια του νησιού Ünye (Ίος, Niyo).

 

Φυσικά, η δυνατότητα σύγκρισης της διοίκησης της Νάξου κατά την Οθωμανική περίοδο με τις προηγούμενες περιόδους προϋποθέτει τη γνώση της ιστορίας του νησιού πριν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.  

 

Στο νησί εγκαταστάθηκαν Θράκες, Κρήτες, Κάρες, Θεσσαλοί και Ίωνες, όπου ο πρώτος οικισμός χρονολογείται από την αρχαιότητα.  

ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ.  

 

Το νησί, το οποίο τέθηκε υπό περσικό έλεγχο το 490, εντάχθηκε αργότερα στη Δηλιακή Συμμαχία.  

 

Αφού έζησε για λίγο υπό τον έλεγχο των Αθηναίων και των Μακεδόνων, ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.  

 

Ενώ βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρενοχλήθηκε από τους Μουσουλμάνους Άραβες που εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη και μερικοί από τους νησιώτες μεταφέρθηκαν στην Κρήτη από τους Άραβες. 

 

 Κατά την ανατολική ρωμαϊκή κυριαρχία και τους Σελτζούκους της Ανατολίας, η σχέση του νησιού με την Ανατολία αναπτύχθηκε στον εμπορικό άξονα.

 

 

Νησί, IV. Όταν η Λατινική Αυτοκρατορία ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη μετά τη Σταυροφορία, την κατέλαβε ο Βενετός ευγενής Μάρκο Σανούδο (1205). 

 

 Ο Σανούδο, που μεταφέρθηκε στο Δουκάτο της Νάξου, έλαβε τον τίτλο του «Αρχιπέλαγος» (Αρχιπέλαγος, Αρχιπέλαγος), δηλαδή «Δούκας των Νήσων της Μεσογείου» από τον Λατίνο Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη.

 

Οι πρώτες στρατιωτικές δραστηριότητες των Τούρκων στο νησί συμπίπτουν με την περίοδο των ηγεμονιών του Αϊδινίου και του Μεντεσέ.  

 

Ως αποτέλεσμα των εκστρατειών του Aydınoğlu Umur Bey, το νησί έγινε φόρος τιμής σε αυτό το πριγκιπάτο. Μέχρι το 1383, φαίνεται ότι το νησί καταλήφθηκε από την Ενετική Οικογένεια Crispi (Crispo), με καταγωγή από τη Βερόνα.

 

 

Το ενδιαφέρον των Τούρκων για το νησί συνεχίστηκε και κατά την Οθωμανική περίοδο. 

 

 Όπως ακριβώς αναφέρθηκε η Νάξος στη συνθήκη που υπογράφηκε με το Βυζάντιο το 1403 κατά τη διάρκεια της Μεσοβασιλείας, ο «πρώτος ναυτικός πόλεμος» έλαβε χώρα μεταξύ Βενετίας και Οθωμανών μετά τις επιδρομές του Τσαλί Μπέη στη Νάξο και τα γύρω νησιά το 1415.  

 

XVI. Μία από τις πηγές πληροφοριών για το νησί από τις αρχές του αιώνα είναι το Kitab-ı Bahriyesi του Pîrî Reis. Ο Pîrî Reis καταγράφει στο έργο του ότι το νησί ονομαζόταν «Μικρή Σικελία» και ότι ήταν νησί συνδεδεμένο με τη Βενετία [ 4 ].

 

Η Νάξος και τα γύρω νησιά των Κυκλάδων ελήφθησαν υπό Οθωμανική κυριαρχία κατά την Κέρκυρα εκστρατεία του Μπαρμπάρου Χαϊρεντίν Πασά επί Σουλεϊμάν Α'[ 5 ]. 

 

 Με την Οθωμανο-Βενετική Συνθήκη του 1540, τα άλλα νησιά εκτός από την Ισταντίλ (Τήνος) αναγνώρισαν επίσης την οθωμανική κυριαρχία[ 6 ].

 

 Αρχικά; IV, ο οποίος είναι ηγεμόνας του νησιού από το 1518. Ο Τζιοβάνι (δηλαδή ο Χρήστο) Κρίσπι έμεινε στη θέση του και έγινε Οθωμανός μπέης, διατηρώντας την παλιά του υπόσταση.  

 

Μάλιστα, ο όρος «ντουκά» ισοδυναμούσε με τον οθωμανικό διοικητικό τίτλο «μπέης». Οθωμανική διοίκηση, IV.  

 

Έβλεπε τον Τζιοβάνι και τους επόμενους ηγεμόνες ως ένα είδος φοροεισπράκτορα. IV το 1564. Μετά το θάνατο του Τζιοβάνι, τη διοίκηση του νησιού ανέλαβε ο γιος του Δ'.  

 

Ο Τζάκομο (Γιακάμο) ανέλαβε την ευθύνη. Μετά την απόλυσή του, ο Yasef Nasi (Joseph Naci) διορίστηκε δούκας στο νησί χωρίς καμία αλλαγή στο καθεστώς του νησιού (1566). 

 

 Μπορεί να παρατηρηθεί στον κατάλογο σαντζακιών του 1580 ότι, με το θάνατο του Νάσι το 1579, η Νάξος και τα γύρω νησιά έγιναν σαντζάκι και υπάγονταν στο Cezâyir-i Bahr-i Sefîd Beylerbeyliği (επαρχία Καπουντάν Πασά).  

 

Ο Süleyman, ο Ahmed και ο İbrahim Beys υπηρέτησαν αντίστοιχα ως πριγκιπάτα σαντζακιών στο νησί. Επιπρόσθετα, στάλθηκε καδή στο νησί. 

 

 Η Νάξος περιήλθε στην κυριαρχία των Ενετών κατά την Κρητική Εκστρατεία (1645-1669). Κατά τη διάρκεια των Οθωμανορωσικών Πολέμων που έγιναν μεταξύ 1768 και 1774, οι Ρώσοι έκαναν τη Νάξο στρατιωτική τους βάση το 1770.  

 

Αυτή η κατάσταση κράτησε μέχρι τη Συνθήκη του Küçük Kaynarca το 1774. Οι Οθωμανοί έκαναν νέες διοικητικές ρυθμίσεις στο νησί το 1782.  

 

Αν και οι νησιώτες δεν συμμετείχαν στην Ελληνική Εξέγερση του 1821, ως αποτέλεσμα των μεταγενέστερων πιέσεων, η Νάξος έγινε μέρος του νέου Ελληνικού Κράτους. Με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης το 1829 αφέθηκε στην Ελλάδα, όπως και οι άλλες Κυκλάδες.

 

Είναι γνωστό από τα αρχεία της απογραφής ότι οι Καθολικοί Λατίνοι, που ήταν προηγουμένως οι διαχειριστές του νησιού, συνέχισαν να ζουν στο κάστρο και αφού πέρασε στον Οθωμανικό έλεγχο.  

 

Η άρχουσα τάξη είχε διοικητική και οικονομική κυριαρχία στους Ορθόδοξους Έλληνες που ζούσαν στα προάστια του νησιού.  

 

Με την πάροδο του χρόνου, η κατάσταση αυτή επιχειρήθηκε να βελτιωθεί με τα προστατευτικά μέτρα που έλαβε η οθωμανική διοίκηση για τον ορθόδοξο ελληνικό λαό.

 

Η οθωμανική παρουσία στο νησί εκπροσωπήθηκε από μια μικρή τουρκική αποικία, καθώς και διοικητές και στρατιώτες.  

 

Δηλώνοντας ότι ο πληθυσμός του νησιού ήταν 5000 μέχρι το 1537, ο Slot αναφέρει μεταξύ των πληροφοριών που δίνει για τον πληθυσμό του νησιού ότι μετά την ημερομηνία αυτή υπήρξε ερήμωση στη Νάξο μέχρι το 1566, αλλά μέσω της επανεγκατάστασης ο πληθυσμός έφτασε τα 6700 άτομα το 1638. .  

 

Επιπλέον, ο Feridun Emecen αναφέρει ότι περίπου 70 Τούρκοι ζούσαν στο νησί εκείνη την εποχή.

 

Η πρώτη απογραφή για τον προσδιορισμό των ποσοτήτων jizya και ispençe των Κυκλάδων, συμπεριλαμβανομένης της Νάξου, δημοσιεύτηκε στο IV.  

 

Διεξήχθη το 1669-1670 μετά την άλωση της Κρήτης επί Μωάμεθ Β'.  

 

Σύμφωνα με την απογραφή αυτή, διαπιστώνεται ότι το 1670 ζούσαν στο νησί περίπου 6000 άτομα. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Bernard Randolph τοποθετεί αυτόν τον αριθμό σε 5000.  

 

Ο Tournefort αναφέρει ότι ο πληθυσμός έφτασε τους 8000 το 1700. Φαίνεται ότι ο πληθυσμός του νησιού μειώθηκε κατά 50% στις απογραφές του 1708 και του 1720 και υπολογίστηκε σε 4000 άτομα.  

 

Στη δεκαετία του 1790, ο περιηγητής Olivier και ένας Οθωμανός γεωγράφος ονόματι Örfî-i Şirazî έδωσαν πληροφορίες ότι ο πληθυσμός του νησιού ήταν 10.000 άτομα. Από τις τρέχουσες απογραφές γίνεται κατανοητό ότι η Νάξος είχε πληθυσμό 14800 κατοίκους το 1991 και 17600 το 2001 [ 7 ].

 

Η πρώτη απογραφή του νησιού έγινε το 1670 [ 8 ], η δεύτερη το 1708 [ 9 ] και η τρίτη το 1720 [ 10 ]. 

 

 Στην αρχή του βιβλίου που συντάχθηκε ως αποτέλεσμα της απογραφής του 1720, υπάρχει μια καταγραφή σχετικά με τους κανόνες που πρέπει να ακολουθούν οι καθολικοί Λατίνοι και οι ορθόδοξοι Έλληνες πολίτες που ζουν στο νησί.

 

Πληροφορίες ότι η απογραφή αυτή έγινε το 1720 κατόπιν αιτήματος των Ορθοδόξων του νησιού καταγράφονται στη σελίδα 362 του οικονομικού βιβλίου με αριθμό 9904 στα Οθωμανικά Αρχεία του Πρωθυπουργείου.  

 

Με βάση αυτό το αρχείο, γίνεται κατανοητό ότι οι κάτοικοι του νησιού θέλουν να καταργηθεί ο πάγιος φόρος[ 11 ], να εισπράττεται φόρος από όλους σε δασικές και αγροτικές εκτάσεις ανάλογα με τα προϊόντα που παράγουν και να απαιτούν εκλογικό φόρο ανά άτομο. .  

 

Στο ίδιο αρχείο υπάρχουν πληροφορίες ότι οι Έλληνες παραπονέθηκαν για τους Λατίνους και εννοείται ότι δόθηκε το 1720 εντολή να ξαναμετρηθεί η Νάξος, όπως και τα άλλα νησιά, μετά από αίτημα των νησιωτών [ 12 ] .]  

 

Τα παράπονα των ορθοδόξων που υπέβαλαν αίτηση για την απογραφή του 1720 δεν περιορίζονται σε αυτά. 

 

 Ενημέρωσαν την οθωμανική διοίκηση ότι οι Λατίνοι (ομάδα Efrenç) τους καταπίεζαν και ότι κρατούσαν τα μισά από τα φορολογητέα αγαθά που αποκτούσαν και πλήρωναν τα υπόλοιπα μισά ως φόρους στο κράτος.  

 

Προφανώς, αυτοί ήταν οι πιο σημαντικοί λόγοι για την τρίτη απογραφή που έγινε το 1720.  

 

Σύμφωνα με αυτή την απογραφή, στο νησί; Στη νέα γειτονιά εντοπίστηκαν 84 νοικοκυριά στο κάστρο και 19 στρατιώτες «Efrenç». 

 

 Οι Έλληνες ζουν στα προάστια και καταγράφονται ως 173 νοικοκυριά.  

 

Στη Νάξο ζουν συνολικά 819 νοικοκυριά, συμπεριλαμβανομένων 23 χωριών του νησιού.  

 

Το 1748, με αποτέλεσμα να φτάσουν στο κρατικό κέντρο τα έγγραφα που περιείχαν τις καταγγελίες Ελλήνων και Λατίνων για τον άλλον, το θέμα διερευνήθηκε ενδελεχώς και προσπάθησε να διευκρινιστεί.  

 

Σύμφωνα με αυτό το αρχείο, το οποίο είναι σημαντικό όσον αφορά την προβολή της προοπτικής του κράτους για τους υπηκόους του, αναφέρεται ότι οι όροι "Efrench" και "Rum" θεωρούνται ίσοι στα μάτια του κράτους και ότι και οι δύο κοινότητες είναι πολίτες του κράτος, και διατάσσεται να ενεργήσει ανάλογα.  

 

Και πάλι (evâhir-i Rajab 1161), το 1748, οι καταγγελίες του ελληνικού λαού της Νάξου και των νησιών Παρά για παρόμοια θέματα έφτασαν στο κέντρο. Αντίστοιχα, οι Έλληνες κατέθεσαν αίτηση ισχυριζόμενη ότι υπήρχε παρατυπία στους φόρους που εισπράττονταν από αυτούς.  

 

Ο ελληνικός λαός στα νησιά δήλωσε ότι από την εγκαθίδρυση της Τουρκοκρατίας, τα ορεινά εδάφη βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων, όπως και πριν την κατάκτηση, και ότι οι φόροι προϊόντων των χωραφιών που τους ανήκαν στα εδάφη που αναφέρθηκαν κατά την απογραφή καταγράφηκαν ως σταθερά ποσά που έπρεπε να εισπράξουν οι Λατίνοι.  

 

Οι Λατίνοι εκμεταλλεύτηκαν αυτή την κατάσταση και χρησιμοποίησαν τον λόγο που διαβίβασαν τους φόρους στο κράτος, εισπράττοντας το ποσό των φόρων που ήθελαν από τους Έλληνες και κάνοντας τους Έλληνες να δουλεύουν ως σκλάβοι.  

 

Τα προβλήματα ως προς αυτό επιλύθηκαν με την αφαίρεση του πάγιου καθεστώτος αυτών των τόπων και με διορθώσεις στα σχετικά φορολογικά βιβλία, ώστε οι φόροι του δεκάτου να εισπράττονται μέσω των βοεβόδων, όπως και των άλλων νησιών. 

 

 Από αυτά τα αρχεία γίνεται κατανοητό ότι οι Λατίνοι απέκτησαν υπεροχή έναντι των Ελλήνων διατηρώντας την υπάρχουσα θέση τους ως φορολογούμενοι αγρότες υπό οθωμανικό έλεγχο.  

 

Από την άλλη, οι Έλληνες επέστησαν την προσοχή στη δυσφορία τους με αυτή την ανώτερη θέση των Λατίνων στις αιτήσεις τους.  

 

Υπό αυτή την έννοια, οι Έλληνες ήθελαν να πληρώνουν τους φόρους τους στο κράτος χωρίς Λατίνους μεσάζοντες [ 13 ].

 

Αφού επέστησε την προσοχή στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μεταξύ των Καθολικών Λατίνων και των Ορθοδόξων Ελλήνων υπηκόων στο νησί, όταν πρόκειται για το κύριο θέμα της μελέτης·  

 

Η εγγραφή στην αρχή του κτηματολογίου με ημερομηνία 1720 περιείχε τα ακόλουθα σημεία που συμπλήρωναν τις παραπάνω πληροφορίες:

 

«Οι κυρίαρχοι άρχοντες του ζεϊτούντος είναι και οι Φράγκοι και οι Έλληνες. Όταν το ζεύτουν φτάσει στην τελειότητα και γίνει σωστό να παντρευτεί, όπως είναι το έθιμο στην πόλη, θα παραχθούν τόσα πολλά ζεϊτούνια, και ο μέτοχος του ζεϊτούνα θα παραδοθεί στους υπηκόους και στο βουνό που θα κάνει ο ιδιοκτήτης ζεϊτούν. που συνήθως χρησιμοποιούνταν την ώρα της σύγκρουσης.Με ένα μεγάλο βουνό, θα μπορούσε να φτάσει στους ευγενείς. Το Fî-mâba'd είναι και η ομάδα reâyâ και Efrenc, η διαμάχη zeytun και άλλα σιτηρά πωλούνται, το sahih al-gaz mount alub min ba'd âher mount χρησιμοποιείται ενάντια στον βοεβόδα» [ 14 ]. 

 

 Όπως καταλαβαίνεται από το έγγραφο, Λατίνοι και Έλληνες καλλιεργούσαν ελιές στο νησί. Κατά τη συλλογή των ελιών, σύμφωνα με τα έθιμα που ισχύουν για την πόλη της Νάξου, γινόταν ο μοιρασμός μεταξύ των ιδιοκτητών της ελιάς και των μετόχων

[ 15 ] αφού καθορίστηκε μια εκτιμώμενη τιμή για την ποσότητα των ελιών που συλλέγονταν. 

 Ωστόσο, οι ιδιοκτήτες δέντρων ήταν άδικοι με τους μεριδιούχους αγοράζοντας τις μετοχές τους σε μεγαλύτερη κλίμακα και όχι στη συνήθη κλίμακα που χρησιμοποιείται στην περιοχή. Ως εκ τούτου, διατάχθηκε τόσο οι Λατίνοι όσο και τα άλλα υποκείμενα να χρησιμοποιούν τη σωστή κλίμακα που θα λάμβαναν από τον βοεβόδα κατά τη μέτρηση, την αγορά και την πώληση του 1/10 των ελιών ή άλλων κόκκων.

«Ζυγαριά ελαιολάδου, γνωστή και ως φυσίγγιο. Είναι τριακόσια τριάντα τρία ντιρχάμ. Υπάρχει σύγκρουση μεταξύ του ρεαγιά και του λίπους, όταν παίρνουν λάδι, το παίρνουν με kebir kartucha, και όταν γίνονται fürûht, πάνε fürûht με sagir kartuça. Το Sahih al-mugayyaz κοστίζει τριακόσια τριάντα τρία ντιρχάμ. «Kartuça, όποιος κι αν είναι ο βοεβόδας, να μην χρησιμοποιείται ως βοεβόδα» [ 16 ] 

Σύμφωνα με αυτή τη φράση, το ελαιόλαδο που παράγεται στη Νάξο μετρούνταν με μια ζυγαριά που ονομαζόταν «kartuça»[ 17 ] που ζύγιζε τριακόσια τριάντα τρία. ντιρχάμ.. 

 

 Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής ελαιολάδου μεταξύ των ελαιοκαλλιεργητών και των ελαιοκαλλιεργητών, διαπιστώθηκε ότι, όπως και στην περίπτωση των ελιών, οι ιδιοκτήτες δέντρων αγόραζαν τα μερίδιά τους σε μεγάλη κλίμακα και τα πουλούσαν σε μικρή κλίμακα, και από αυτή την άποψη, η ανάγκη να αγοράστε και χρησιμοποιήστε το συνηθισμένο φυσίγγιο που βρίσκεται στον βοεβόδα τονίστηκε.

 

Το έγγραφο αναφέρει επίσης τις πρακτικές σχετικά με τα ζώα που βλάπτουν τις καλλιεργούμενες εκτάσεις: «Τόσο η ράγια όσο και η φραγκική αίρεση. Σκότωναν πρόβατα και άλλα ζώα όταν έμπαιναν στις καλλιέργειές τους. Ο Μιν μπάντ δεν σκοτώνει, αλλά ο ιδιοκτήτης των καλλιεργειών και ο ιδιοκτήτης του προβάτου, αφού υπολογίσει τη ζημιά, άφησε τον βοεβόδα να επιβάλει την τιμωρία» [ 19 ].  

 

Αντίστοιχα, παρατηρήθηκε ότι οι ιδιοκτήτες καλλιεργούμενης γης σκότωναν τα ζώα που έβλαψαν τις καλλιέργειές τους και σε τέτοιες περιπτώσεις αναφέρθηκε ότι οι ιδιοκτήτες γης δεν θα έπρεπε να σκοτώνουν τα ζώα αλλά θα έπρεπε να αποζημιωθούν για τις απώλειές τους από τον βοεβόδα με βάση μια εκτίμηση τιμή.

 

«Από αυτούς που παράγουν μετάξι στο cezire-i mezbûre, κάθε καρύε έχει καταχωρηθεί στη βοϊβόδα της βοϊβόδας του 'Usr-i Kokul. Όσοι έχουν κήπους maktû' στα χωριά, στην απομόνωση, ο κήπος μας είναι maktû, ακόμα και οι μουριές είναι maktû. Δεν δίνουμε μεταξωτό δεκατιανό, για να μην πιέσουν το nizâ'. Δεν περιλαμβάνεται στο Escâr-ı dut maktûs. Όσοι έχουν κυψέλες από τους κήπους αποτίουν φόρο τιμής στον βοεβόδα. Από τη δήλωση γίνεται αντιληπτό ότι «ακόμη και η κυψέλη δεν περιλαμβάνεται στο μοναστήρι ή σε άλλα μοναστήρια» [ 20 ], εισπράττεται πάγιο τίμημα ως φόρος από τους κήπους στα χωριά.  

 

Επιπλέον, εξηγείται ότι όσοι κατέχουν σταθερούς κήπους ενεργούν με τον ισχυρισμό ότι οι μουριές περιλαμβάνονται στην πάγια τιμή και ότι δεν πρέπει να επιμείνουν να μην πληρώσουν τα «δέκατα»[ 21 ] που ζητήθηκαν ως μεταξωτό δεκάτι, και ότι η μουριά τα δέντρα δεν περιλαμβάνονται στην σταθερή τιμή που λαμβάνονται από τους κήπους. Επιπλέον, η ίδια κατάσταση φαίνεται να ισχύει και για τις κυψέλες σε μοναστήρια και χωριά.

 

«Η προσωπική περιουσία των μοναχών του μοναστηριού στο Cezîre-i mezbûre, η οποία περιλαμβάνεται στη δεκάτη με την ακίνητη περιουσία του reâya στο χωριό όπου κατοικούν. Η έκφραση «Mucerred, το μοναστήρι μας είναι maktû, και η ακίνητη περιουσία μας είναι maktû, μην σπρώχνεις το nizâ και πληρώνεις το δέκατο στον βοεβόδα» [ 22 ] 

εξηγεί ότι οι ιερείς της μονής στο νησί θα πληρώσουν το δέκατο από αυτά που καλλιεργείται, όπως και η ρεαγιά που ζει σε άλλα χωριά.  

 

Μολονότι ζητήθηκε σταθερή τιμή για ό,τι καλλιεργούνταν από τα μοναστηριακά ακίνητα, ζητούνταν το δέκατο για ό,τι καλλιεργούσαν οι μοναχοί από τη δική τους περιουσία. Το 1748 διατάχθηκε νέα ρύθμιση ως αποτέλεσμα των παραπόνων των μοναχών των μοναστηριών του νησιού. 

 

 Ο λόγος για τη δημοσίευση αυτού του διατάγματος είναι: Αφού οι ιερείς πληρώσουν τους πάγιους φόρους ως αντάλλαγμα για το φόρο του δέκατου στα προϊόντα που προμηθεύονται από τη γεωργία, οι φοροεισπράκτορες ζητούν και πάλι προϊόντα σε είδος από τους ιερείς.  

 

Προκειμένου να τερματιστεί αυτή η λανθασμένη πρακτική, στάλθηκε το διάταγμα για να καθοριστεί ότι έπρεπε να εισπραχθεί πάγιος φόρος σε αντάλλαγμα για το δέκατο από τις εν λόγω μοναστηριακές εκτάσεις ως αποτέλεσμα της εξέτασης των βιβλίων στο κέντρο και να γίνει ό,τι είναι απαραίτητο [ 23 ].

 

«Κατά την απογραφή κάθε βοσκότοπος αποκόπηκε από τη θέση του και δόθηκε στους κατοίκους του χωριού ως βοσκότοπο. Όπως γίνεται κατανοητό από την καταγραφή «Οι Fî-mâba'd ol τόποι ονομάζονται baskuli, το επίσημο βοσκότοπο δεν παρεμβαίνει από τους βοεβόδες και τους Φράγκους» [ 24 ], την εποχή της απογραφής, ένα μέρος οποιουδήποτε βοσκοτόπου στο τα χωριά μοιράστηκαν και δόθηκαν στους κατοίκους των χωριών ως βοσκότοπο και «μπασκούλι» [ 25 ] 

Ο λεγόμενος φόρος βοσκής δόθηκε στους βοεβόδες και οι Λατίνοι προειδοποιήθηκαν να μην ανακατευτούν σε αυτό.

 

«Αν τα πρόβατα των Καρυών έχουν έρθει στο βοσκότοπο από τα αρχαία χρόνια, θα ωφεληθούν από το γρασίδι και το νερό του βαρούμπ, και αφού ο ιδιοκτήτης του βοσκοτόπου έχει μεταφερθεί στη γη σύμφωνα με ο νόμος, ο ιδιοκτήτης της γης να μην έρθει στο βοσκότοπό μου και να ποτίσει τα πρόβατα από το νερό μου, για να μην προσβάλλουν τους ανθρώπους» [ 26 ] .  

 

Το θέμα που αναφέρεται σε αυτό το μέρος του εγγράφου αφορά τα δικαιώματα και τις ευθύνες των υποκειμένων και των ιδιοκτητών της γης σχετικά με τη χρήση των βοσκοτόπων. Η ράγια πρέπει να δώσει μια εικόνα του βοσκοτόπου στον ιδιοκτήτη του βοσκοτόπου όπου βόσκει τα πρόβατά του. Αναφέρθηκε ότι ο ιδιοκτήτης της γης δεν θα έπρεπε να δημιουργεί δυσκολίες στη χρήση του βοσκοτόπου μετά τη λήψη του φόρου.

 

«Και στην άμπωτη, θα έπαιρνε ένα δέκατο από κάθε σύκο. Στη φράση «Κεμακάν ένα χρήμα παίρνεται από κάθε δέντρο και δεκάτη δεν ζητείται», αναφέρεται ότι από κάθε συκιά παίρνεται ένα χρήμα ως παράβολο και αναφέρεται ότι από κάθε δέντρο και δέκατο ένα χρήμα. δεν ζητείται, όπως στο παρελθόν [ 27 ].

 

«Στις περισσότερες περιπτώσεις, τρία ρούβλια των αμπελώνων και των χωραφιών ανήκουν στα μοναστήρια, ένα ρούβλι ανήκει στους υπηκόους, μερικές φορές ένα ρούβλι ανήκει στα μοναστήρια και τρία ρούβλια ανήκουν στους υπηκόους. Το λογικό είναι και το αμπέλι, το χωράφι, η ελιά, το σύκο και το άλλο. Αν είναι γραμμένο στο βιβλίο ρεαγιά, ισχύει για ουσρί. Αν είναι γραμμένο στο βιβλίο της μονής και περιλαμβάνεται στο μακτού, ισχύει το μακτού.

 

 Καθορίζεται ότι άλλοτε τα ¾ των αμπελώνων και των χωραφιών του νησιού διατάσσονται υπέρ των μοναστηριών, το ¼ της δέκατης είναι υπέρ των μοναστηριών και άλλοτε τα αναφερόμενα ποσοστά τακτοποιούνται υπέρ των μοναστηριών , με τον όρο " Δεν απαιτείται δέκατο» [28].  

 

Εκτός από τα αμπέλια και τα χωράφια που αναφέρονται, στην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται και οι συκιές, οι ελιές κ.λπ. Όσοι είναι γραμμένοι στο βιβλίο ρεάγια υποχρεούνται να πληρώνουν φόρους με βάση το πάγιο ποσό. Τους ζητήθηκε επίσης να μην απαιτήσουν το δέκατο.

 

Όπως γίνεται κατανοητό από αυτό το έγγραφο, το οποίο περιέχει τους κανόνες με τους οποίους πρέπει να συμμορφώνονται οι υποκείμενοι στην αρχή του βιβλίου ταχρίρ του 1720, οι Καθολικοί Λατίνοι και οι Ορθόδοξοι Έλληνες ζουν μαζί στο νησί και ο ελληνικός λαός πληρώνει τους φόρους του μέσω των Λατίνων.  

 

Η Τζίζια και κάποιοι άλλοι φόροι πληρώνονταν με βάση ένα σταθερό ποσό, ενώ οι χωρικοί και οι ιερείς πλήρωναν το φόρο του δέκατου για ό,τι καλλιεργούσαν στη δική τους περιουσία. Στην απογραφή αυτή παρατηρείται ότι η είσπραξη των φόρων γινόταν υπό την επίβλεψη των βοεβόδων και ότι έγιναν βελτιώσεις στην κατάσταση των υπηκόων περιλαμβάνοντας μέτρα για την αποτροπή της επέμβασης των Λατίνων.

 

Ως αποτέλεσμα, οι οικονομικές δραστηριότητες των ντόπιων προσπαθούν να εξασφαλιστούν με τις διοικητικές και οικονομικές ρυθμίσεις που έγιναν μετά την εγκαθίδρυση της οθωμανικής διοίκησης στο νησί. Ως απαίτηση της οθωμανικής πολιτικής σταδιακής κατάκτησης, ορισμένες από τις παλιές πρακτικές εφαρμόστηκαν και στο νησί στα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

 

 Στην οθωμανική λογοτεχνία μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν και λέξεις όπως kükül, kartuça και baskuli, που παρέμειναν από τη γλώσσα των Λατίνων, που ήταν οι κυρίαρχοι του νησιού πριν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, λόγω των παραπόνων που προέκυψαν από αυτές τις παλιές πρακτικές και από ορισμένα τμήματα του πληθυσμού, η οθωμανική διοίκηση αναδιοργάνωσε το φορολογικό σύστημα υπέρ του απλού λαού, και έτσι, μια δίκαιη οθωμανική διοίκηση, η οποία υιοθετήθηκε από τις μάζες του νησιού. , καθιερώθηκε.

 

υποσημειώσεις

1. Δεν υπάρχει φράση «kânûnnâme» στο απογραφικό βιβλίο της Νάξου, το οποίο είναι καταχωρημένο στη Γενική Διεύθυνση Κτηματολογίου και Κτηματολογίου, Αρχείο Kuyûd-i Kadîme, (TK, TD) με αριθμό 93, και στην αρχή του εγγράφου το αναφέρεται ότι "Όταν καταγράφηκε η παλίρροια της Νάξου από το mucedde, καταγράφηκαν ορισμένες καταστάσεις που σχετίζονται με τους κανονισμούς της ra'aya." Υπάρχει μια έκφραση ως εξής: "Ήταν εγγεγραμμένος στο cedîde fî gurre-i ramadan έτος 1133 ". Ο Feridun Emecen αναφέρει ότι το εν λόγω μητρώο ολοκληρώθηκε το 1132 (1720) και ότι κατά τη διάρκεια αυτής της απογραφής ετοιμάστηκε επίσης ένας κώδικας με στόχο να φέρει νέους κανονισμούς και φορολογικές πρακτικές στο νησί. Βλέπω “Naksha”, DİA, Τόμος 32, σελ. 333. Με βάση αυτές τις πληροφορίες που έδωσε ο Feridun Emecen και το περιεχόμενο του αρχείου, μπορεί να δηλωθεί ότι δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο να χαρακτηριστεί το έγγραφο ως "νόμος".
2. Σχετικά με τη Νάξο βλ. Safvet, “Duchy of Naxos, Cyclades”, TOEM, IV/23 (Kanûn-ı evvel 1329), σελ. 1449; Hammer, Devlet-i Osmaniye Tarih, Translator Mehmet Âta, Istanbul, 1330, Τόμος III-IV, σελ. 201-204; R. Herbst, “Naxos”, Paulys Real Encyclopedia Der Classichen Altertums Wissenschaft, XVI, 2, p. 2079-2080; A Savvides, “Nakshe (Gr. Naxos/Axia)”, Eİ2 (Eng.), Vol. VII, σελ. 939-941; JF Lazenby, The Defense of Greece, 470-479, π.Χ., Αγγλία, 1993, 18-30, 41, 45, 81, 173, 185, 187, 253, 260; F. Emecen, αγμδ., πίν. 332-333.
3. Talip Yücel, Sırrı Erinç, Aegean Sea and Turkey and Neighboring Aegean Islands, Ankara 1988, σελ. 10; XIX. Ο Fallmerayer, ο οποίος επισκέφτηκε την περιοχή τον 19ο αιώνα, αναφέρει ότι οι Τούρκοι ονόμαζαν τις Κυκλάδες «Νησιά Κουνελιών». Βλέπω. Aegean Sea and Aegean Islands Σύμφωνα με χάρτες και γεωγραφικά έργα, (επιμ. İdris Bostan, Ali Kurumahmut), Άγκυρα 2003, σελ. 3.
4. Pîrî Reis, Kitab-ı Bahriye, Έκδοση Υπουργείου Πολιτισμού, Άγκυρα 1988, Τόμος II, σελ. 561-565; Yasemin Demircan, «Νήσος Νάξος Σύμφωνα με το Ημερολόγιο του 1670», Αδημοσίευτο άρθρο, διάφορα μέρη. ίδιος συγγραφέας, “Ottoman Domination in the Aegean Islands”, Türkler, Τόμος IX, σελ. 364; Feridun Emecen, agmd., p. 332. Για απόψεις για την ίδρυση του δουκάτου βλ. Hammer, ό.π., πίν. 201; W. Heyd, Near-Eastern Trade History, μτφρ. Enver Ziya Karal, Άγκυρα 1975, σελ. 300-301; Şerafettin Turan, Türkiye-Italy Relations I, Istanbul 1990, σελ. 32. Σχετικά με τον πρώτο οθωμανο-ενετικό ναυτικό πόλεμο βλ. Ό.π., 269-282.
5. Για την αποστολή της Κέρκυρας βλ. Kâtib Çelebi, Tuhfetü'l-Kibâr fî Esfâri'l-Bihar, II, ed. Orhan Şaik Gökyay, Istanbul 1980, σελ. 76-77; BJ Slot, Archipelagus Turbatus, Les Cyclades entre αποικισμός lâtine et occupation οθωμανικό γ. 1500-1718, Istanbul 1982, I, σελ. 73; Solakzâde, Solakzâde History, Istanbul 1297, p. 488-495; Peçevî, Tarih-i Peçevî, 1274, πίν. 194-196.
6. Tayyip Gökbilgin, “Turkish Documents in the Venice State Archive”, Belgeler, TTK, Vol. I, 1964, No. 2, p. 121.
7. Safvet, “Yasef Nasi”, TOEM, III/16 (Teşrin-i evvel 1330), σελ. 982-993; BJ Slot, ό.π., σελ. 286; Yasemin Demircan, “1768-1774 Ottoman-Russian War and Its Effect on Some Aegean Islands”, περιοδικό Kastamonu Education, Οκτώβριος 1987, Νο. 4, σελ. 131-132; ο ίδιος συγγραφέας, «Οθωμανική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου», σελ. 367; Bernard Randolph, Aegean Archipelago (Archipelago), (μτφρ. Ümit Koçer), Istanbul 1998, σελ. 19, 20; History of the Sovereignty Period of the Aegean Islands, (επιμ. Cevdet Küçük), Άγκυρα 2001, σελ. 5, 20, 21, 28, 29, 45; Διοίκηση των Νήσων του Αιγαίου υπό Τουρκοκρατία (επιμ. Cevdet Küçük), Άγκυρα 2002, σελ. 11, 16, 19, 20, 26, 43, 44, 45, 53, 54, 59; Feridun Emecen, «XV-XIX. «Ottoman Administrative Organisation in the Aegean Islands in the Aegean Islands in the 19th Centuries», Διοικητική, Οικονομική και Κοινωνική Δομή των Νήσων του Αιγαίου υπό Τουρκοκρατία, (επιμ. İdris Bostan), Άγκυρα 2003, σελ. 13, 27, 28; ίδιος συγγραφέας, αγμδ., σελ. 332-333; Joseph de Tournefort, Tournefort Seyahatname, I, (επιμ. Στέφανος Γεράσιμος, μτφρ. Ali Berktay), Istanbul 2005, σελ. 171. Στα βιβλία Mühimme, υπάρχουν διατάξεις για τον Σουλεϊμάν, τον Αχμέτ και τον Ιμπραήμ Μπέη που υπηρέτησαν ως διοικητές σαντζακιών στο σαντζάκι της Νάξου. Βλέπω. Οθωμανικά Αρχεία Πρωθυπουργείου, Mühimme Defteri (BOA, MD), Nr, 42. 284/877; Οχι. 45. 370/4480; Οχι. 45. 375/4546. Για το Cezâyir-i Bahr-i Sefîd Beylerbeylik, βλ. İdris Bostan, Οθωμανική Ναυτική Οργάνωση: XVII. Century Tersâne-i Âmire, Άγκυρα 1992, σελ. 31; Mahmut Şakiroğlu, Cezâyir-i Bahr-i Sefîd, DİA, Τόμος 7, σελ. 500; Şerafettin Turan, “Barbaros Hayreddin Pasha”, DİA, Τόμος 5, σελ. 66; Feridun Emecen, “Gelibolu”, DİA, Τόμος 14, σελ. 5; Κυριαρχία των Νήσων του Αιγαίου, σελ. 5; Διοικητικών και Οικονομικών Υποθέσεων Νήσων Αιγαίου, σελ. 2; Ayhan Afşın Ünal, «XVI. και XVII. Centuries Cezâyir-i Bahr-i Sefîd (Νησιά του Μεσογειακού Αιγαίου ή Πολιτεία Καπουντάν Πασά), Türkler, Τόμος 9, σελ. 614. Για λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με την ίδρυση του Cezâyir-i Bahr-i Sefîd Beylerbeylik, βλ. İdris Bostan, «The Establishment of the Cezâyir-i Bahr-i Sefîd Province, 1534», Ottoman Maritime Affairs from Principality to Empire, Istanbul 2006, σελ. 47-67. Για τον Καπτάν Πασά βλ. İdris Bostan, “Kapudan Pasha”, DİA, Τόμος 24, σελ. 354-355. Σχετικά με τον Καπτάν Πασά και την περιοχή εξουσίας του, βλ. Feridun Emecen, “Some Notes on Notes of Cezâyir-i Bahr-i Sefîd”, The Kapudan Pasha His Office and His Domain, (επιμ. Ε. Ζαχαριάδου), Ρέθυμνο 2002, σελ. 253-261.
8. BOA, Tahrir Defteri (TD), Αρ. 800, σελ. 6-178; TK, TD, Nr. 180, v. 52b-63b. Η Νάξος είναι ένα από τα νησιά όπου δεν εφαρμόζεται το σύστημα του τιμαριού και συγκαταλέγεται στο νησιωτικό συγκρότημα που δίνει ένα συγκεκριμένο ποσό στο ταμείο ετησίως. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να κάνει κάποιον να πιστεύει ότι η απογραφή δεν είναι απαραίτητη για τον προσδιορισμό του ποσού του φόρου που λαμβάνεται από το νησί. Ιστορία της Περιόδου Κυριαρχίας των Νήσων του Αιγαίου, σελ. 39.
9. F. Emecen, αγμδ., πίν. Παρατίθεται από 333, ΒΟΑ, ΚΚ, αρ. 3822.
10. TK, TD, Nr. 93, v. ένας.
11. Αυτό που εννοούσε το σταθερό σύστημα ήταν η συλλογική είσπραξη φόρων που προσδιοριζόταν στο πλαίσιο προηγούμενων δεσμεύσεων και όχι ένας προσδιορισμός βάσει απογραφής. Οι φόροι του νησιωτικού συγκροτήματος των Κυκλάδων [Νάξος (Νάξος), Παρά (Πάρος), Değirmenlik (Μήλος), Andre (Άνδρος), Şira (Σύρα)] εισπράχθηκαν σε πάγια βάση. Βλέπω. Ιστορία της Περιόδου Κυριαρχίας των Νήσων του Αιγαίου, σελ. 42.
12. Ιστορία της Περιόδου Κυριαρχίας των Νήσων του Αιγαίου, σελ. 134-135, 160, 299, 315.
13. Ο όρος «Efrenç» χρησιμοποιείται στα οθωμανικά έγγραφα για τους Καθολικούς Λατίνους. Βλέπω. Ό.π., σελ. 58. Για πληθυσμιακά στοιχεία που ελήφθησαν από την απογραφή του 1720, βλ. F. Emecen, αγμδ., πίν. 333.
14. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β. Μια βάση θα μπορούσε να είναι ένα μέτρο επιφάνειας (1 βάση είναι 1000 τετραγωνικά μέτρα) καθώς και ένα μέτρο βάρους. (Ένας κόκκος σίτου = 38 λίτρα) Βλ. Κουλοχέρη, ό.π., σ.295.
15. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όλοι οι ελαιώνες χωρίστηκαν σε δύο: σε αυτούς που ανήκαν σε μουσουλμάνους, «zeytin-i Islam», και σε αυτούς που ανήκαν σε μη μουσουλμάνους, «zeytin-i rumani». Οι κάτοικοι κάθε χωριού ήταν υποχρεωμένοι να μαζεύουν τις αποξηραμένες ελιές τη στιγμή του θανάτου των ελιών στα δικά τους εδάφη, να αφήνουν κενό χώρο γύρω από την ελιά για να μην βλάπτουν το δέντρο και να καλλιεργούν τις υπόλοιπες εκτάσεις μεταξύ των τα δέντρα οργώνοντάς τα, και σε μέρη που δεν γινόταν γεωργία, να ξεχωρίζουν τους κόκκους της ελιάς και να οργώνουν τους πυθμένες των δέντρων. Αφού τα έκανε όλα αυτά, οι κάτοικοι του χωριού θα δικαιούνταν να λάβουν τη μισή σοδειά. Αν παραμελούσαν τις υπηρεσίες τους, οι σιπάχι θα τους ανάγκαζαν να κάνουν τη δουλειά. Βλέπω. Hadiye Tuncer, Land Division and A'şar in the Ottoman Empire, Ankara 1948, p. 54.
16. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
17. Η λέξη «cartuccia» προέρχεται από την ιταλική λέξη «cartuccia», που σημαίνει μεταλλικό δοχείο ή χάρτινη σακούλα σε σχήμα κυλινδρικού ή χωνιού. Φαίνεται ότι αυτή η λέξη χρησιμοποιείται στα γαλλικά ως "cartouche" από το 1571. Βλέπω. Le Petit Robert, Dictionnaire de la langue française, Παρίσι 2000, σελ. 352-353. Στον οθωμανικό κόσμο χρησιμοποιήθηκε ως «hartuc» στη στρατιωτική ορολογία, που σημαίνει «hartucu της πυρίτιδας», δηλαδή «το πουγκί πυρίτιδας από ύφασμα ή χαρτόνι που εφαρμόζεται στην κάννη από το πίσω μέρος της σφαίρας». Η λέξη «φυσίγγιο», που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, βασίζεται στη λέξη «cartuccia». Επίκουρος Καθ. για τη συμβολή του στη σημασία λέξεων λατινικής προέλευσης και στη δημιουργία σχέσης με τις λέξεις του κειμένου. Αναπλ. Ο Δρ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ayşe Kayapınar.
18. Σχετικά με το sharecropper reaya, βλ. Ömer Lütfi Barkan, XV. και XVI. Νομικές και Χρηματοοικονομικές Αρχές της Αγροτικής Οικονομίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στους αιώνες, Νόμοι Ι, Κωνσταντινούπολη 1945, σσ.100-107.
19. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
20. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
21. Στα ελληνικά, «κουκούλι» (kukuli) σημαίνει μεταξωτό κουκούλι. Βλέπω. Γεώργιος Μπαμπιωνιώτης, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 1998, σελ. 946. Ωστόσο, η προέλευση της λέξης είναι λατινική και βασίζεται στο «cucullus», που σημαίνει κάτι που τυλίγει ένα αντικείμενο, έναν χάρτινο φάκελο, μια κουκούλα και ένα πουγκί. Βλέπω. F. Gaffiot, Dictionnaire Lâtin-Français, Παρίσι 1934, σελ. 448. Ωστόσο, οι Οθωμανοί προτιμούσαν να χρησιμοποιούν το γράμμα «ك» (κεφ) αντί για «ق) «καφ) όταν γράφουν αυτή τη λέξη. Για το λόγο αυτό, αυτή η λέξη εμφανίζεται συχνά ως «Kükül», «Gökül», «Gönül» και Gügül» στην τουρκική λογοτεχνία, όπου παλιά γραπτά γράμματα μεταφέρονται στη νέα γραφή. Σχετικά με την έννοια του «kukül» που σημαίνει μεταξωτό κουκούλι, βλ. Hasan Eren, “On the Language of Ottoman Code of Laws I.Gönül”, Για τις εκδόσεις Reşit Rahmeti Arat TKAE II. Τεύχος, Άγκυρα 1966, σ.56. Στην ανάγνωση και στην νοηματοδότηση των ελληνικών εκφράσεων συνέβαλε ο Αναπληρωτής Καθ. Ο Δρ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Levent Kayapınar.
22. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
23. Ιστορία της Περιόδου Κυριαρχίας των Νήσων του Αιγαίου, σελ. 314.
24. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
25. Φαίνεται ότι αυτή η λέξη προέρχεται από το λατινικό ρήμα «pasco», που σημαίνει βόσκω, και «pasculis, pascualis», που προέρχεται από αυτήν και σημαίνει βόσκω, βόσκω. Div. F. Gaffiot, Dictionnaire Lâtin-Français, Παρίσι 1934, σελ. 1122. Η λέξη αυτή, που είναι ινδο-άριας προέλευσης, σχετίζεται και με την ελληνική λέξη «βοσκοτόπι» (Βοσκόπι), που σημαίνει λιβάδι, βοσκότοπος. Ο υπάλληλος έγραψε αυτή τη λέξη ως «μπασκούλι» στο έγγραφο που εξετάστηκε.
26. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
27. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
28. TK, TD, Nr. 93.v. 5/β.
    

 

https://belleten.gov.tr/ 

 

 

 

 

 

 

 

 ΡΩΜΙΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ!!

 

 

ΡΩΜΙΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ!!

 

 

 

 

 

 

Ρωμιός < (κληρονομημένο) μεσαιωνική ελληνική Ρωμαῖος (πολίτης του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, του Βυζαντίου), < ελληνιστική κοινή Ῥωμαῖος (πολίτης του Ρωμαϊκού κράτους) < λατινική Romanus, Ῥώμη Roma^[1]

 

 

 

 

 

Εγώ είμαι ρωμιός 

 

 

 

Αρβελέρ: Να σταματήσουμε να λέμε ότι είμαστε Έλληνες! 

 

 

 

 

 

 

GEORGE SOROS : ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ 

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΓΙΑ 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ

https://youtu.be/X1uKpV-tCus

 Αλβανίδα ιστορικός που λέει πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν Έλληνες

 

 

 

 

Αλβανίδα ιστορικός: Οι Έλληνες είναι Αλβανοί 

 

 

 

 

Αλβανική προπαγάνδα στα σχολεία 

 

 

 

 

 

Γνωρίστε τους Ούντις - Ένα έθνος Αλβανων απο τον Καυκασο - life 

 

 

 

Το χωριό Νιτζ στο Αζερμπαϊτζάν, κατοικείται από τους απογόνους των Αλβανών του Καυκάσου. Οι Ούντις είναι ένα αρχαίο έθνος, με μεγάλη και πλούσια ιστορία.

Σήμερα υπάρχουν μερικές χιλιάδες Ούντις σε όλο τον κόσμο.

Περίπου 4.000 ζουν, στο Νιτζ. Το χωριό δεν βρίσκεται μακριά από την πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου των Αλβανών του Καυκάσου. Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι αυτή η γη, ανήκε πάντα στους Ούντις.

 

 

 Γνωρίστε τους Ούντις - Ένα αρχαίο έθνος με μεγάλη ιστορία

 

Το χωριό Νιτζ στο Αζερμπαϊτζάν, κατοικείται από τους απογόνους των Αλβανών του Καυκάσου. Οι Ούντις είναι ένα αρχαίο έθνος, με μεγάλη και πλούσια ιστορία.

Σήμερα υπάρχουν μερικές χιλιάδες Ούντις σε όλο τον κόσμο.

Περίπου 4.000 ζουν, στο Νιτζ. Το χωριό δεν βρίσκεται μακριά από την πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου των Αλβανών του Καυκάσου. Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι αυτή η γη, ανήκε πάντα στους Ούντις.

«Στο αλβανικό κράτος του Καυκάσου υπήρχαν 26 φυλές. Οι Ούντις ήταν μία απο τις πιο ισχυρές. Ξεχώριζαν για την πίστη τους, τη Βίβλο, τη γλώσσα τους και τα γραπτά τους κείμενα»
υποστηρίζει μιλώντας στο euponews, o Όλεγκ Ντανακίρι, διευθυντής του πολιτιστικού κέντρου των Ούντις.

Ο Χριστιανισμός ήταν η επίσημη θρησκεία της Αλβανίας του Καυκάσου. Οι Ούντοι της Νίτζ διατήρησαν την πίστη τους, ακόμα και στη σοβιετική εποχή, όταν δεν υπήρχε χώρος προσευχής. Μία αρχαία εκκλησία αναστηλώθηκε το 2007. Ο ιερέας που θα λειτουργεί εδώ, αυτή την περίοδο σπουδάζει σε θεολογική σχολή στο εξωτερικό.

«Οι Ούντις είναι πολύ ιδιαίτεροι άνθρωποι. Η γλώσσα τους είναι μια σπάνιας ομάδας γλωσσών του Καυκάσου. Ανήκουμε στην χριστιανική εκκλησία της Ανατολής. Τώρα στόχος μας είναι να αποκαταστήσουμε την ανεξαρτησία της αλβανικής εκκλησίας στο Αζερμπαϊτζάν» δήλωσε ο Ρόμπετρτ Μομπίλι, επικεφαλής του χριστιανικού κέντρου της πόλης.

Τα χριστιανικά σύμβολα πάντα ήταν κομμάτι της καθημερινότητας των Ούντις. Τα κοστούμια των μουσικών παραμένουν ίδια εδώ και αιώνες, και έτσι διηγούνται την ιστορία μιας πίστης.

«Εδώ μπορείτε να δείτε έναν αρχαίο σταυρό της Αλβανίας του Καυκάσου. Στην πίσω πλευρά υπάρχει ένας ήλιος με οκτώ βέλη. Συμβολίζει το προσκύνημα στο Ισραήλ. Όποιος φοράει αυτό τον σταυρό, σημαίνει πως βαφτίστηκε εκεί» υποστηρίζει ο μουσικός, Κάρλεν Σχιρβάνι

Οι Ούντις ξεκινούν να μαγειρεύουν, μόνο όταν η ζύμη έχει την ευλογία του θεού. Η τσουκνίδα είναι το κύριο συστατικό του Αφάρ. Αυτό το άγριο φυτό είναι πλούσιο σε βιταμίνη C και στην αρχαιότητα αποτελούσε πηγή δύναμης για τους φτωχούς

Σύντομα η κοινότητα του Νίτζ θα εκδώσει βιβλίο με 100 σπάνιες συνταγές των Ούντις.

«Έμαθα να το μαγειρεύω από τη μητέρα μου. Εκείνη είχε διδαχθεί από τη γιαγιά μου. Τώρα εγώ μαθαίνω την κόρη μου να μαγειρεύει. Το Αφάρ είναι δύσκολο φαγητό, δεν είναι εύκολο να γίνει. Αυτό το πιάτο θα υπάρχει όσο εμείς, οι Ούντις βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Θα είναι πάντα ένα μέρος της ζωής μας» λέει η Ρίτα Ντανακίρι.

Οι Ούντις μιλούν την γλώσσα των Αζέρων, όμως κυρίως χρησιμοποιούν την δική τους, γλώσσα. Το αρχαίο αλφάβητο έχει αντικατασταθεί από λατινικά γράμματα, που είναι πιο εύκολα για τα μικρά παιδιά.

Νέα σχολικά βιβλία δημοσιεύονται κάθε χρόνο. Η δημιουργός τους και δάσκαλος , Βενέρα Αντόνοβα, ετοιμάζει τα ηλεκτρονικά λεξικά από Ούντι στα αγγλικά και από Ούντι σε Αζέρικα.

Ο Γκριγκόρι άρχισε να γράφει ποιήματα στην γλώσσα των Ούντις, όταν ήταν μικρό αγόρι.
Υποστηρίζει πως αυτή είναι η γλώσσα του Θεού.

Το βράδυ που συνάντησε την δημοσιογράφο του euronews, δούλευε ένα ποίημα που πρόσφερε ως δώρο γενεθλίων στη μητέρα του.

«Η μητρική μου γλώσσα είναι η μούσα μου. Οι ήχοι της είναι τόσο τέλειοι. Μου επιτρέπει να μεταφράζω την ομορφιά του κόσμου σε λέξεις» υποστηρίζει ο ποιητής Γκριγκόρι Μεσάρι.

Όταν φτάσαμε στο Νίτζ, το χωριό ετοιμαζόταν για μια μεγάλη γιορτή. Δύο νέοι άνθρωποι παντρεύονται, όμως οι παραδόσεις τηρούνται. Γι’ αυτό και νεαρά κορίτσια βοηθούν τη νύφη να ετοιμαστεί.

Το ψωμί κόβεται πάνω από το κεφάλι της. Αυτό σημαίνει πως από εδώ και μπρος, εκείνη είναι υπεύθυνη για την οικογενειακή εστία.

Την ίδια ώρα, ο γαμπρός ξυρίζεται. Οι επισκέπτες δίνουν χρήματα για τον επαγγελματία κουρέα. Η αποστολή του είναι πολύ σημαντική.

«Όταν ένα παιδί γεννιέται είναι μωρό, μετά γίνεται παιδί και μετά έφηβος. Όμως για να γίνει άνδρας πρέπει να παντρευτεί. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος.
Αυτό το ξύρισμα συμβολίζει το μεγάλο βήμα προς την ενήλικη ζωή. Δείχνει ότι γίνεται άνδρας» υποστηρίζει ο Αλεξάντρ Κανκάλοβ.

Το τελετουργικό του γάμου, έχει τις ρίζες του στην εποχή που οι άνδρες έφευγαν για κυνήγι, ώστε να θρέψουν τις οικογένειές τους.

Κάποιος πυροβολεί ένα στόχο. Αυτή τη φορά πρόκειται για ένα κρεμμύδι που κρέμεται από το δέντρο.

Αυτός που θα πετύχει τον στόχο έχει την τιμή να παραδώσει το όπλο στο γαμπρό.

«Από το Νίτζ φεύγουμε για τα Γκομπουστάν, γνωστά και ως «φλεγόμενα βουνά».Έτσι αποκαλούν οι ντόπιοι τα περίφημα ηφαίστεια λάσπης. Θα γνωρίσουμε την μαγική τους δύναμη στο επόμενο επεισόδιο του προγράμματος «Η ζωή των Αζέρων» μεταδίδει η απεσταλμένη του euronews, Γκαλίνα Πολόνσκαγια.

 

 

 

 

 

 

theologos vasiliadis

 

 

 

 

 

Οι Αληθινοί Αίτιοι του Λιμού στην Κατοχή

Οι Αληθινοί Αίτιοι του Λιμού στην Κατοχή

ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ -ΟΧΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ- ΑΙΤΙΟΙ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Ο βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός ως κύρια αιτία τού κατοχικού λιμού 1941- 1942 στην Ελλάδα

 

Τώρα οι «ήρωες», που είχαν εμπλακεί σαν αποικιοκρατούμενα πιόνια στον πιο άχρηστο πόλεμο της Ιστορίας τους, οι άχρηστοι πλέον «σύμμαχοι», θα έπρεπε ίσως να «μειωθούν» κατά μερικά εκατομμύρια (δηλαδή κατά το ένα τρίτο) μέσω μιας ελεγχόμενης λιμοκτονίας.

 

Ο τρομακτικός φόρος σε ανθρώπινες ζωές και σε καταστροφές υποδομών, που κατέβαλε η χώρα κατά τη διάρκεια τής στρατιωτικής κατοχής της, δεν οφείλεται σχεδόν καθόλου στους προσωρινούς και περιστασιακούς κατακτητές της (Άξονας), αλλά στην πολιτική, που είχε προαποφασιστεί από τους μέχρι τότε προτέκτορές της, βρετανούς. 

 

Η πρόσδεση τού προτεκτοράτου στη βρετανική αποικιοκρατική πολιτική επέτασσε, όχι μόνο την εμπλοκή του στον πιό άχρηστο πόλεμο τής ιστορίας του, αλλά και την -εξ ίσου ανώφελη για την πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας- συνέχιση τού πολέμου στο ελλαδικό έδαφος, ακόμα κι όταν αυτό είχε πλέον καταληφθεί από τον Άξονα. 

 

Κατ΄αυτό τον τρόπο επινοήθηκε και σχεδιάστηκε μια νέα αποικιοκρατική πρακτική, αυτή τής λεγόμενης «Εθνικής Αντίστασης» φαινόμενο άγνωστο στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

 

Η συνέχιση αυτή τού πολέμου μέσω τού προσχήματος της αποκαλούμενης «Εθνικής Αντίστασης» είχε σαν συνέπειες την ολοσχερή καταστροφή τεράστιου μέρους τής δημόσιας περιουσίας, δεκάδες χιλιάδες θανάτους αμάχων τόσο από γερμανοϊταλικά αντίποινα όσο και από τα εσωτερικά «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» των «ανταρτικών» συμμοριών, αλλά και τον ολέθριο λιμό, που κόστισε πάνω από μισό εκατομμύριο νεκρούς (συνέπειες, που θα μπορούσαν και αυτές να είχαν πλήρως αποφευχθεί, όπως άλλωστε επετεύχθη και σε τόσες άλλες ευρωπαϊκές χώρες).

 

 

Η αποικιοκρατική πολιτική της συνέχισης του πολέμου στο ελλαδικό έδαφος, είχε σαν κύριους «πυλώνες» της:

 

α) την τροφοδότηση των «ανταρτών» (ακόμα και των ελεγχομένων από το εν Ελλάδι πρακτορείο του σταλινισμού, δηλαδή το Κ.Κ.Ε.) με βρετανικές λίρες, βρετανικό οπλισμό και βρετανούς στρατιωτικούς συμβούλους

β) τον βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό των ελληνικών λιμανιών, με στόχο την πρόκληση προβλημάτων στο κατοχικό καθεστώς, διαμέσου τής λιμοκτονίας τού πληθυσμού.

 Στο άρθρο αυτό θα ασχοληθούμε με τον δεύτερο.

 

Η παντελώς αναίτια συμμετοχή της Ελλάδας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αποτέλεσμα εξευτελιστικής εθνικής δουλοπρέπειας

 

Στο άρθρο Εθνική Επέτειος Ντροπής καταπιαστήκαμε με τα ψέματα και τις αντιφάσεις της νεοελληνικής εθνικιστικής προπαγάνδας σχετικά με την εμπλοκή τής χώρας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα από την κατάρριψη φτηνιάρικων προπαγανδιστικών σοφισμάτων, όπως ο δήθεν πατριωτικός ή αντιφασιστικός χαρακτήρας του πολέμου, δείξαμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτόν υπαγορεύτηκε αποκλειστικά από την ιδιότητά της ως προτεκτοράτου της βρετανικής αποικιοκρατίας.

 

Είχαμε δείξει, ότι η δήθεν ουδετερότητα ως προς τους εμπολέμους (Συμμάχους και Άξονα), την οποία υποκριτικά διακήρυττε η φασιστική κυβέρνηση Μεταξά, ήταν εξόφθαλμα διάτρητη, αφού το ελληνόφωνο προτεκτοράτο ήταν προσδεδεμένο στο άρμα της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής, ήδη από της ιδρύσεώς του, το 1828.

 

Η πρόσδεση αυτή είχε γίνει πλέον απροκάλυπτη κατά τις παραμονές τού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού το φασιστικό πραξικόπημα του Μεταξά το 1936 εξυπηρετούσε τις βρετανικές επενδύσεις στην Ελλάδα π.χ. η Βρετανία ήταν η κύρια πιστώτρια τής Ελλάδας με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στο εξωτερικό χρέος τής χώρας -βλ. επίσης μεγάλες βρετανικές επενδύσεις στην Ελλάδα, όπως της Eastern Telegraph Company, που κατείχε από το 1937 τον πλήρη έλεγχο τού τηλεπικοινωνιακού δικτύου της χώρας και της Electric Transport, που έλεγχε επίσης τον ηλεκτροφωτισμό και την ηλεκτροδότηση των συγκοινωνιών της Αθήνας (1). 

 

Έτσι εξηγείται το γεγονός, ότι το φασιστικό πραξικόπημα, αν δεν προκλήθηκε, στηρίχθηκε πάντως εξ αρχής από τη βρετανική αποικιοκρατία, όπως άλλωστε θα συνέβαινε σε κάθε τριτοκοσμική αποικιοκρατούμενη μπανανία.

 

Ιωάννης Μεταξάς

 

Κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία, με συναίνεση του αγγλόφιλου βασιλιά Γεωργίου, στις 4/8/1936. Πιστοποιημένος αγγλόφιλος, ήδη από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκπλήρωνε όλες τις προδιαγραφές, που θέτουν οι αποικιοκρατίες στους ευτελείς τριτοκοσμικούς δικτατορίσκους, τους οποίους διορίζουν ως τοποτηρητές των συμφερόντων τους. 

 

Το περιλάλητο «ΟΧΙ» του yesman Μεταξά στους Ιταλούς κρύβει αριστοτεχνικά ένα δουλοπρεπέστατο «ΝΑΙ» στη βρετανική αποικιοκρατία, η οποία μεθόδευε επί έτη την εμπλοκή της Ελλάδας στον διαφαινόμενο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο η εθνοπατριωτική προπαγάνδα -δεξιά και αριστερή- έχει παγιδεύσει τον περισσότερο κόσμο σε ομφαλοσκοπικά ψευτοδιλήμματα όπως το εάν το «ΟΧΙ» το είπε τελικά ο Μεταξάς, ή ο «λαός».

 

Κατά καιρούς πολλοί έχουν παρασυρθεί από τον μιμητισμό του Μεταξά σχετικά με τους εξωτερικούς τύπους του χιτλερικού καθεστώτος π.χ. ίδρυση της Ε.Ο.Ν., νεολαίας με επιφανειακές χιτλερικές αναφορές και τυπικά, φτάνοντας στο σημείο να τον θεωρούν γερμανόφιλο. 

 

Ο μύθος του δήθεν γερμανόφιλου Μεταξά αναπαράγεται από την υποκείμενη στις αποικιοκρατικές ντιρεκτίβες προπαγάνδα του ελληνόφωνου προτεκτοράτου, ώστε να εξακολουθεί να αποκρύπτεται η -μέσω του Μεταξά- βρετανική αποικιοκρατική διείσδυση στην Ελλάδα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Μια «λειτουργική» προπαγανδιστική «βερσιόν» της μυθοποίησής του, για εγχώρια όμως χρήση, τον παρουσιάζει μάλιστα ως γερμανόφιλο, ο οποίος τελικώς λειτούργησε «εθνικά» παραμερίζοντας με … ανωτερότητα ψυχής την υποτιθέμενη γερμανοφιλία του. 

 

Έτσι το ανδρείκελο των βρετανών αποικιοκρατών, έχει μετατραπεί σε “εθνικό” σύμβολο, προ του οποίου, ακόμα και οι «δημοκρατικοί» πολιτικάντηδες στέκονται «σούζα» σε ένδειξη σεβασμού.

 

Η Ελλάδα δεν είχε για τον Άξονα απολύτως καμία στρατηγική σημασία τέτοια, που να προκαλούσε την εναντίον της εισβολή του, αλλά απέκτησε γι αυτόν στρατηγική σπουδαιότητα μόνο όταν κατέστη ολοφάνερη η προπολεμική βρετανική επέμβαση στην περιοχή, κατασκευές και επισκευές αεροδρομίων και λιμανιών στην Ελλάδα από βρετανούς, συνεχές πήγαινε – έλα βρετανών διπλωματών και στρατιωτικών συμβούλων στην Ελλάδα τα χρόνια πριν τον πόλεμο κλπ.

 

Ακριβώς η πρόσδεση στην βρετανική αποικιοκρατική πολιτική ήταν αυτό, που προκάλεσε την -δικαιολογημένη- επίθεση τού Άξονα στην «προστατευόμενη» Ελλάδα, αφού οι Βρετανοί επιδίωκαν να δημιουργήσουν ένα μέτωπο στα Βαλκάνια δηλαδή στο «μαλακό υπογάστριο» τού Άξονα.  

 

Η επέμβαση τού Άξονα στην Ελλάδα, δεν ήταν τόσο αναπόφευκτη, όσο προσπαθεί να μας κάνει να πιστέψουμε η νεοελληνική σχολική προπαγάνδα, αλλά είχε έναν έκτακτο χαρακτήρα αντιμετώπισης της αυξανόμενης βρετανικής στρατιωτικής εγκατάστασης στην περιοχή. 

 

Το ότι η Ελλάδα δεν είχε καμία στρατηγική σημασία για τον Άξονα αποδεικνύεται εξ άλλου και από το ότι δεν αξιοποιήθηκε από αυτόν καθόλου κατά τη διάρκεια τού πολέμου πράγμα, που οι προπαγανδιστές της υποτιθέμενης στρατηγικής θέσης της Ελλάδας και άρα της δήθεν αναπόφευκτης εμπλοκής της στον πόλεμο, προσπερνούν σφυρίζοντας τάχα αδιάφορα.

 

 

Ο -πάντα γραφικός- νεοελληνικός μεγαλοϊδεατισμός γνώριζε, ότι δεν είχε να περιμένει κανένα εδαφικό ή άλλο όφελος από μια συμμετοχή στην πολεμική σύρραξη άλλωστε οι Σύμμαχοι, με το φιάσκο τού 1922, είχαν καταστήσει σαφές στον βυζαντινοθρεμμένο νεοελληνικό επεκτατισμό ποιά είναι τα εδαφικά του όρια, η δε μεταπολεμική προσάρτηση των Δωδεκανήσων, πέραν του ότι δεν έγινε χωρίς ανταλλάγματα, θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, αφού η Ιταλία βρέθηκε από την πλευρά των ηττημένων του πολέμου.

 

Επομένως, η ενδεδειγμένη ελληνική στάση στον πόλεμο ήταν μια συνεπής και ξεκάθαρη ουδετερότητα (η οποία, εννοείται, δεν θα παραχωρούσε το παραμικρό πεδίο δράσης στον βρετανικό παράγοντα), όπως έκανε άλλωστε και η -ίσης στρατηγικής σημασίας ή ασημαντότητας – γειτονική Τουρκία. Μια τέτοια στάση θα επέτρεπε στην Ελλάδα (και κυρίως στον λαό της) να εξέλθει ανεπηρέαστη από την πολεμική αναταραχή, όπως άλλωστε τόσες άλλες χώρες της Ευρώπης.

 

Ακόμα και με τα απλοϊκά κριτήρια τού πατριωτισμού, η πατριωτικότερη στάση ήταν η ουδετερότητα και όχι το σύρσιμο από την αποικιοκρατία και η πρόκληση εισβολής τού Άξονα. 

 

Το περιλάλητο «ΟΧΙ» τού Μεταξά στους Ιταλούς δεν εξέφραζε το παντελώς χειραγωγούμενο … λαϊκό αίσθημα, όπως προσπαθεί διακαώς να πείσει η εθνοπατριωτική προπαγάνδα, αλλά αποτελεί την επιβράβευση των πολυετών μεθοδεύσεων της αγγλικής αποικιοκρατίας να εμπλέξει το ελληνόφωνο προτεκτοράτο σε έναν ακόμα πόλεμό της.

 

Η λεγόμενη «Εθνική Αντίσταση» δεν είχε την παραμικρή στρατιωτική ή άλλη συμβολή στην «απελευθέρωση» της χώρας, όπως άλλωστε ομολογείται ευθέως στην τελευταία ημερήσια διαταγή (16/2/1945) τού Γενικού Στρατηγείου τού ισχυρότερου «αντιστασιακού στρατού», του γνωστού Ε.Λ.Α.Σ. «(ο κατακτητής) αναγκάστηκε να εκκενώσει την πατρίδα μας ύστερα από την προέλαση τού Κόκκινου Στρατού στα Βαλκάνια» και όχι ύστερα από την δήθεν εθνοσωτήρια δράση των «ανταρτών» (2). 

 

Ένας πόλεμος δημιουργεί αναπόφευκτα δυσλειτουργίες στην κυκλοφορία των αγαθών, αλλά αυτό δεν οδηγεί εξ ορισμού σε λιμοκτονία. 

 

Στην περίπτωση της κατεχόμενης Ελλάδας η λιμοκτονία μπορούσε να έχει αποφευχθεί αν δεν υπήρχε ο βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός των ελληνικών λιμανιών.

 

 

Γιατί η Ελλάδα είχε ανάγκη από διατροφική βοήθεια κατά τη διάρκεια της Κατοχής;

 

Οι συνέπειες της παντελώς αναίτιας εμπλοκής τού ελληνόφωνου προτεκτοράτου στον πόλεμο φάνηκαν αμέσως μετά την κατάληψη της χώρας. Ενώ ο πληθυσμός υποδέχτηκε (όπως και παντού αλλού) με ανακούφιση την λήξη των εχθροπραξιών, δεν ήταν τόσο εύκολο να επιστρέψει η ζωή στους κανονικούς ρυθμούς της. Π.χ. δεν ήταν τόσο απλό να επιστρέψουν οι πρώην επιστρατευμένοι αγρότες στα χωράφια τους για να παραχθεί η νέα εσοδεία, αφού ένα μεγάλο ποσοστό είχε σκοτωθεί ή ακρωτηριαστεί στο «αλβανικό έπος». 

 

Επίσης, από τα περίπου 270.000 επιστρατευμένα υποζύγια, μόνο 80.000 θα αποδοθούν πάλι για αγροτική χρήση (τα υπόλοιπα πέθαναν από το κρύο και την εξάντληση στο «αλβανικό έπος»)(3). Επιπλέον από τα 1.000 επιταγμένα τρακτέρ, μόνο τα 150 μπορούσαν να τεθούν ξανά σε λειτουργία μετά την στρατιωτική κατάρρευση της χώρας.

 

 

Όπως εύκολα καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε, οι επιπτώσεις στη αγροτική παραγωγή υπήρξαν ολέθριες. Αν σε όλα αυτά προστεθεί η εγκληματική δράση, που αμέσως ανέλαβε η νεοαναδυόμενη κοινωνική κλίκα των Ελλήνων μαυραγοριτών εμπόρων, απόκρυψη προϊόντων για να αυξηθούν κι άλλο οι ήδη υψηλές τιμές, η διαχρονική διαφθορά των διαφόρων ταγών του μεσαιωνογενούς κρατιδίου, οι οποίοι στις νέες συνθήκες της Κατοχής ανακάλυψαν πεδίον δόξης -και πλουτισμού- λαμπρόν και οι προτροπές, συνήθως υπό την απειλή των όπλων, των νεοσυσταθέντων «αντιστασιακών» συμμοριών προς τους εναπομείναντες αγρότες να μην βγάζουν τα προϊόντα τους στην αγορά, για να μην τα αγοράζουν δήθεν οι εισβολείς.

 

 

Αντιθέτως οι «αντάρτες» «απαλλοτρίωναν» συχνότατα την ισχνή αγροτική παραγωγή υπό το πρόσχημα της εξεύρεσης πόρων για τη συνέχιση του «εθνοσωτήριου αγώνα» τους, καταλαβαίνουμε, ότι οι «κατακτητές» είναι οι τελευταίοι που έφταιγαν για τον αναμενόμενο λιμό. 

 

Αυτό που έφταιγε ήταν, κυρίως, η παντελώς βρετανοκινούμενη εμπλοκή τού καταγέλαστου προτεκτοράτου σε έναν πόλεμο με απολύτως προδιαγεγραμμένες συνέπειες για αυτό. Έναν πόλεμο, που οι αποικιοκράτες πέτυχαν την παντοειδή συνέχισή του στο ελλαδικό έδαφος ακόμα και μετά την λήξη των «επισήμων» εχθροπραξιών. Πέραν τούτων, όπως όλοι γνωρίζουν, οι στρατοί κατοχής δεν είναι ευαγή ιδρύματα.

 

Ο βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός της κατεχόμενης «συμμάχου» Ελλάδας ως συνέχιση του πολέμου σε ελληνικό έδαφος και ως κύριος προξενητής του κατοχικού λιμού

 

«Το πρόβλημα είναι, πόσο αξίζει για μας η καλή θέληση των ελλήνων; Έχει μεγαλύτερη σημασία για μας ο στόλος τους, η αποτελεσματικότητα της παθητικής τους αντίστασης και η ένοπλη αντίσταση των ελευθέρων στρατευμάτων τους, εννοούνται τα ελληνικά στρατιωτικά τμήματα, που είχαν συγκροτηθεί υπό βρετανική επιτήρηση και χορηγία στη Μέση Ανατολή) ώστε να διευκολύνουμε τον εφοδιασμό της Ελλάδας με σιτηρά ή βαραίνει περισσότερο το κέρδος που τότε θα αποκομίσει ο εχθρός;

 

Είναι σημαντικό να έχουμε έναν υγιή πληθυσμό 7,5 εκατομμυρίων αγγλόφιλων ελλήνων, για να ενισχύσουμε τη μεταπολεμική θέση μας στην Ανατολική Μεσόγειο, ή να αποδεχθούμε τη μείωση τού πληθυσμού της Ελλάδας σε πέντε εκατομμύρια (σ.σ.: το διαγραμμένο τμήμα παρέμεινε στο πρωτότυπο) τη μείωση τού ελληνικού πληθυσμού από την πείνα, την καταστροφή της υγείας του -κυρίως των παιδιών- καθώς και τη μεταστροφή των διαθέσεών του σε βίαια αντιβρετανικές;

 

Πρέπει να ζυγισθούν πολύ αποφασιστικά τα υπέρ και τα κατά, πριν αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε την Ελλάδα σε λιμοκτονία. Επίσης πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη, ότι οι έλληνες δεν θα λιμοκτονήσουν σιωπηλά. Επιπλέον θα πρέπει να υπολογίσουμε τον αντίκτυπο στην κοινή γνώμη των Η.Π.Α.» (3)

 

Το ανατριχιαστικό αυτό ντοκουμέντο, που, μάλιστα, έχει ημερομηνία 11-7-1941 δηλαδή μόλις λίγες εβδομάδες μετά την επιτυχή κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς, δεν συντάχθηκε από τους κακούς κατακτητές, «που ήθελαν να μας γενοκτονήσουν και να βιάσουν τις γυναίκες μας και τα παιδιά μας» όπως είθισται να κινδυνολογούν οι απευθυνόμενες σε διανοητικά καθυστερημένους εθνοπατριωτικές προπαγάνδες, αλλά προέρχεται από το παγκοσμίως γνωστό Foreign Office. 

 

 Αποτελεί απόρρητο έγγραφο (αριθμός εγγράφου F.O.371/29840:R7038), το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα αρκετές δεκαετίες μετά την σύνταξή του, όπως συμβαίνει με όλα τα απόρρητα αρχεία, που ανοίγονται δημοσίως μετά από τακτά μακροχρόνια διαστήματα, όταν δηλαδή θεωρείται ότι θα έχουν απαλυνθεί ή ξεχαστεί οι συνέπειες από την εγκληματική δράση των εμπνευστών τους.

 

Και, όπως συμβαίνει με όλα τα απόρρητα κείμενα, δεν έχει προπαγανδιστικό ρόλο, αλλά λέει τα πράγματα με το όνομά τους και αποτελεί την πληρέστερη και ειλικρινέστερη περιγραφή των κατευθυντηρίων γραμμών της βρετανικής αποικιοκρατικής πολιτικής σε ό,τι αφορά στην κατεχόμενη και … σύμμαχο Ελλάδα.  

 

Αυτή είναι η ευγνωμοσύνη των αποικιοκρατών απέναντι στα εθνοποίμνια, που θυσιάστηκαν γι’ αυτούς.

 

 

Ο βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός, αποφασίστηκε με το πρόσχημα, του ότι η Ελλάδα, ως κατεχόμενη από τον αντίπαλο χώρα, δεν έπρεπε να ανεφοδιάζεται ούτε ακόμα και με προμήθειες και αγαθά, για τα οποία είχε συνάψει νόμιμες εμπορικές συμφωνίες πρό της Κατοχής π.χ. με σιτάρι από την Αίγυπτο. Η επισήμως προβαλλόμενη δικαιολογία ήταν, ότι ο αντίπαλος μπορούσε να υπεξαιρέσει προς όφελός του μέρος των αγαθών, που προορίζονταν για την επιβίωση των κατεχομένων πληθυσμών. 

 

Ο αποκλεισμός της Ελλάδας περιλάμβανε ακόμα και την παρεμπόδιση από το βρετανικό πολεμικό ναυτικό της βοήθειας, που προερχόταν από διεθνείς οργανώσεις. Όπως όμως θα δούμε πιο κάτω, ο απώτερος ανομολόγητος στόχος των αποικιοκρατών ήταν να εξωθηθεί ο πληθυσμός σε «αντίσταση» και να δυσφημιστεί προπαγανδιστικά ο αντίπαλος και κυρίως οι γερμανοί.

 

Όπως συμπεραίνουμε από την ανάγνωση αυτού του μνημείου αποικιοκρατικής ωμότητας και διπροσωπίας (και, μάλιστα, απέναντι σε ένα «σύμμαχο», που βρισκόταν μπροστά στο θανάσιμο κίνδυνο της λιμοκτονίας), οι βρετανοί αποικιοκράτες από την πρώτη κιόλας στιγμή της κατάκτησης του ελλαδικού χώρου είχαν αρχίσει να επεξεργάζονται με στυγνότητα τα νέα δεδομένα. Πάνε πια οι εθνικές φιλοφρονήσεις – κολακείες, «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που τα ‘πε με το πρώτο του το γάλα», ο πρωτοθεατρίνος της αποικιοκρατίας, Τσώρτσιλ: «Μέχρι τώρα λέγαμε, ότι οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, τώρα θα λέμε, ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες».

 

Τώρα οι «ήρωες», που είχαν εμπλακεί σαν αποικιοκρατούμενα πιόνια στον πιο άχρηστο πόλεμο της Ιστορίας τους, οι άχρηστοι πλέον «σύμμαχοι», θα έπρεπε ίσως να «μειωθούν» κατά μερικά εκατομμύρια (δηλαδή κατά το ένα τρίτο) μέσω μιας ελεγχόμενης λιμοκτονίας. Κι αυτό, μόνο και μόνο για να αποτραπεί κάθε ενδεχόμενο ωφέλειας, που θα μπορούσε να προκύψει για τον αντίπαλο στρατό κατοχής από την αποστολή διατροφικής βοήθειας προς τον -εξουθενωμένο από τον επτάμηνο πόλεμο- πληθυσμό.

 

Είναι αξιοσημείωτο, ότι στην κατακλείδα του παρατιθέμενου αποσπάσματος, οι αποικιοκράτες ομολογούν, ότι για την επερχόμενη λιμοκτονία των κατεχομένων «συμμάχων» τους, θα ευθύνονται αποκλειστικά οι ίδιοι. Πουθενά δεν λένε, ότι ο στρατός κατοχής θα υπεξαιρέσει το σύνολο της ενδεχόμενης διατροφικής βοήθειας κι ότι γι αυτό τον λόγο δεν πρέπει να επιτραπεί να φτάσουν τρόφιμα στην κατεχόμενη Ελλάδα. 

 

Δηλαδή, πουθενά δεν λένε, ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας ούτως ή άλλως θα λιμοκτονήσει, είτε είχε επιτραπεί η διέλευση της βοήθειας προς τα ελληνικά λιμάνια, είτε όχι, κι ότι γι΄ αυτό είναι καλύτερα να μην επιτρέψουν την αποστολή βοήθειας, ώστε τουλάχιστον, να μην την υφαρπάξει ο αντίπαλος.

 

 

Θεωρούν δεδομένο, ότι ο κατεχόμενος -και εξουθενωμένος- πληθυσμός θα έχει όφελος από την αποστολή ιατροφαρμακευτικής, διατροφικής ή άλλης βοήθειας, που είναι βέβαιο, ότι θα επιδιώξουν να του παράσχουν διεθνείς οργανώσεις. Θεωρούν επίσης δεδομένο, ότι ο ελλαδικός πληθυσμός θα ωφεληθεί (και άρα δεν θα λιμοκτονήσει) από τη διεκπεραίωση προκατοχικών εμπορικών εκκρεμοτήτων, όπως 350.000 τόνοι αυστραλιανού σιταριού που, μάλιστα στο μεγαλύτερο μέρος τους ήσαν εξοφλημένοι, οι οποίοι παρέμεναν δεσμευμένοι από τους βρετανούς στην Αίγυπτο.

 

Η αρρωστημένη εμμονή των αποικιοκρατών ήταν μην τυχόν και επωφεληθούν στο παραμικρό από αυτή τη βοήθεια οι αντίπαλοι κατοχικοί στρατοί της Ελλάδας. Δηλαδή, προκειμένου να μην επωφεληθούν οι λίγες δεκάδες χιλιάδες ιταλών ή γερμανών, οι οποίοι ενδεχομένως να επέτασσαν το ποσοστό αγαθών, που τούς αναλογούσε (ποσοστό μάλλον αμελητέο σε σχέση με το σύνολο τού πληθυσμού), έπρεπε να γίνει «αποδεκτή μια μείωση τού πληθυσμού της Ελλάδας σε πέντε εκατομμύρια».

 

 

Φυσικά, ως έμπειροι αποικιοκράτες με δεκάδες μαζικές δολοφονίες στο βιογραφικό τους, δεν μπορούν να μην ψειρίσουν και το ενδεχόμενο «μεταστροφής των διαθέσεων του ελληνικού πληθυσμού σε βίαια αντιβρετανικές». Ξέρουν, ότι «αν εγκαταλείψουν την Ελλάδα σε λιμοκτονία» αποκλείοντας τα ελληνικά λιμάνια, οι Έλληνες θα κατηγορήσουν τους άγγλους και όχι τους γερμανούς, ή τους ιταλούς. Ξέρουν επίσης, ότι «αν εγκαταλείψουν την Ελλάδα σε λιμοκτονία», ίσως δεν θα μπορούν να υπολογίζουν στην προθυμία των ελληνικών στρατιωτικών τμημάτων, που έχουν ανασυγκροτηθεί στην βρετανοκρατούμενη Μέση Ανατολή και Βόρειο Αφρική.

 

 

Αλλά αυτό δεν φαίνεται να τους απασχολεί σοβαρά. Τα απολύτως εξαρτώμενα από τους βρετανούς ελληνικά στρατιωτικά τμήματα, εκτός του ότι ο βρετανικός στρατός μπορεί να τα αφοπλίσει ή να τους κόψει το φαγητό και το νερό ανά πάσα στιγμή, δεν μπορούν να παίξουν κάποιο καίριο ρόλο στις πολεμικές επιχειρήσεις (περισσότερο χρήσιμα θα φανούν μεταπολεμικά, όταν θα χρησιμοποιηθούν για να επιβληθεί η επιστροφή τού βασιλιά στην «απελευθερωμένη» Ελλάδα). Άλλωστε οι βρετανοί διαθέτουν την «εξόριστη» και δωσίλογη (στους ίδιους) ελληνική κυβέρνηση τού Καϊρου για να τα χειραγωγεί.

 

 

 

Για τους αποικιοκράτες κρίθηκε τελικά προτιμότερο να εφαρμοστεί αποκλεισμός των ελληνικών λιμανιών.

 

Κρίνοντας από την γνωστή θλιβερή ψυχοδιανοητική κατάσταση του νεοέλληνα, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε το αποικιοκρατικό σκεπτικό: Δεν χάθηκε κι ο κόσμος, δηλαδή ο πόλεμος, αν το ένα τρίτο των ελλήνων και μάλιστα τα παιδιά τους, δεν επιβιώσει. Δεν πειράζει αν χάσουμε προσωρινά ένα σύμμαχο. Ούτως ή άλλως έχουμε προσλάβει τόσους δωσίλογους πολιτικάντηδες στη δούλεψή μας, που χωρίς εμάς δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους, Τσουδερούς, Παπανδρέου, Κανελλόπουλους και Σία, για να μην αναφέρουμε και τους θρησκευτικούς ηγέτες τους, για να ξαναφέρουν τα προβατάκια στον ίσιο δρόμο της υπακοής.

 

Άλλωστε οι έλληνες έχουν αποδειχτεί κατά βάθος πιστά και υπάκουα σκυλιά: στην πραγματικότητα ότι κι αν τους κάνουμε (ακόμα κι αν είμαστε υπαίτιοι για μαζική δολοφονία των παιδιών τους), δεν θα τους περάσει καν απ’ το μυαλό να μας δαγκώσουν (όπως δεν περνάει από το μυαλό της πιστής σκύλας, που της πνίγεις τα κουτάβια της). Μπορεί να εκνευριστούν λίγο με μας, αλλά κατά βάθος είναι κουραδόμαγκες και φανφαρόνοι, που φωνάζουν μόνο για εκτόνωση.

Είναι τόσο δουλοπρεπείς, αληθινά σκουλήκια, που σχεδόν σε προκαλούν να τα πατήσεις: όπως κι οι βυζαντινομεσαιωνικοί πρόγονοί τους «τουμπάρονται» πανεύκολα με κολακευτικές παραινέσεις, σε σημείο, που να δουλεύουν για ψίχουλα ή να πεθάνουν πρόθυμα για σένα, νομίζοντας, ότι αυτό είναι ηρωισμός στην πνιγμένη ηθικολογία διάλεκτό τους το αποκαλούν «φιλότιμο». Να σκεφτείς, ότι τους βάλαμε να πολεμήσουν με Ιταλία και Γερμανία κι αυτοί πήγαν με μοναδική τους απαίτηση να τους επιτρέψουμε να κρατούν ελληνικά -αντί για εγγλέζικα, όπως θα ταίριαζε καλύτερα- σημαιάκια. Τελικά το πρόβλημα του «πόσο αξίζει για μας η καλή θέληση των ελλήνων;» δεν είναι καν πρόβλημα. Με τέτοια διλήμματα, που βάζουμε στον εαυτό μας, μάλλον τους υπερεκτιμούμε.

«Δι’ αυτά επολεμήσαμεν;» 

 

Τα επιδιωκόμενα «παράπλευρα» οφέλη των βρετανών από τον ναυτικό αποκλεισμό τής Ελλάδας

 

Πίσω από την δεδηλωμένη εμμονή των αποικιοκρατών να μην ωφεληθεί ο αντίπαλος από την αποστολή διατροφικής κυρίως βοήθειας προς την κατεχόμενη και λιμοκτονούσα Ελλάδα, υπήρχαν και εξ ίσου σημαντικές ανομολόγητες επιδιώξεις. Μπροστά στην αυξανόμενη διεθνή πίεση για αποστολή βοήθειας, το Λονδίνο επικαλούμενο τη Συνθήκη της Χάγης προβάλλει μόνιμα το επιχείρημα, ότι οι κατακτητές ήσαν υπεύθυνοι για την διατροφή των κατοίκων στις κατεχόμενες περιοχές.

 

 Στην πραγματικότητα πρόκειται για υπεκφυγή, αφού πουθενά στο κείμενο της Συνθήκης δεν ορίζεται κατηγορηματικά κάτι τέτοιο. Την ίδια υπεκφυγή προέβαλλαν και στις περιπτώσεις χωρών (και μάλιστα «συμμάχων»), που υπέφεραν επίσης από τον βρετανικό αποκλεισμό, όπως το Βέλγιο και η Νορβηγία.

 

 

Οι αποικιοκράτες καιροσκοπούν ελπίζοντας, ότι με τον τρόπο αυτό θα προκληθούν «λιμοί και αναταραχές στις κατεχόμενες χώρες», κάτι που θα δυσκολέψει τη θέση των στρατιωτικών δυνάμεων κατοχής. Η βρετανική προπαγάνδα διακηρύσσει εκβιαστικά προς τους λιμοκτονούντες κατεχόμενους συμμαχικούς πληθυσμούς ότι «μόνο η συμμαχική νίκη σημαίνει τροφή για την Ευρώπη»(3). Η βρετανική «γραμμή» αναπαράγεται με συνέπεια από τους δωσίλογους (στους βρετανούς) νεοέλληνες πολιτικάντηδες.

 

Έτσι, όταν η Τουρκία, από τον Ιούλιο κιόλας τού 1941, προτείνει την αποστολή βοήθειας από το έδαφός της προς την Ελλάδα, ο -χορτάτος- έλληνας πρέσβης στην Άγκυρα, Ρ. Ραφαήλ, απάντησε με χαρακτηριστική αναισθησία, ότι «ο ελληνικός λαός πρέπει να πεινάσει για να εξεγερθεί ενάντια στους κατακτητές».  

 

Ενώ ακόμα και μετά από χρόνια, ο δωσίλογος (στους βρετανούς) πρωθυπουργός της «κυβέρνησης του Καϊρου» -και επίσης χορτάτος-, Τσουδερός, δήλωνε αμετανόητα, ότι «για να τελειώσει ο πόλεμος νικηφόρα δια τους Συμμάχους και δια τον πολιτισμόν (sic) έπρεπε να υποφέρουν και οι φίλοι των, που ήσαν υπό την κατοχή τού εχθρού».

 

Η απόλυτη σύμπτωση βρετανικών και γερμανικών απόψεων σχετικά με τις βρετανικές ευθύνες για τον λιμό του 1941-1942

 

«Έλαβα μια αξιοθρήνητη αναφορά για την κατάσταση στην Ελλάδα. Εκεί η πείνα έχει καταστεί ενδημική νόσος. Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση. Όλα αποτελούν συνέπεια τού βάναυσου βρετανικού αποκλεισμού και μάλιστα εναντίον ενός λαού, που επιπόλαια θέλησε να βγάλει για λογαριασμό των άγγλων τα κάστανα από τη φωτιά. Αυτό είναι το ευχαριστώ τού Λονδίνου». (Γιόζεφ Γκαίμπελς, Ημερολόγιο 30-1-1942).

 

Το γεγονός, ότι ακόμα και ένα από τα κορυφαία στελέχη -και τους πιο αιμοσταγείς δημίους- του ναζισμού δείχνει σοκαρισμένο από την αχαριστία των Βρετανών αποικιοκρατών απέναντι στους συμμάχους τους, είναι ενδεικτικό των μελανών εντυπώσεων, που προκάλεσε ο βρετανικός αποκλεισμός ακόμα και στον αντίπαλο. 

 

Ο Γκαίμπελς δεν χρειάζεται να κάνει καν προπαγάνδα κατά των Βρετανών, αφού του προσφέρουν έτοιμο το πιάτο. Γράφει απλώς ένα ημερολόγιο (παρ’ όλο που η συγγραφή δεν συμβάλλει σε τίποτα στην θεραπεία της ψυχασθένειάς του) και τα υπόλοιπα συμπεραίνονται εύκολα.

 

 

Παρ’ όλες τις υπερβολικές κατηγορίες της αποικιοκρατικής προπαγάνδας περί πλιατσικολόγων κατακτητών κ.λπ. τόσο οι γερμανοί, όσο κι οι ιταλοί, ξεπέρασαν γρήγορα την αρχική αδιαφορία τους σχετικά με την διατροφική τύχη του κατεχόμενου ελλαδικού πληθυσμού. Ήδη από τις πρώτες ημέρες της Κατοχής, ο γερμανός πρεσβευτής Άλτενμπουργκ πιέζει τη χώρα του για παροχή τροφίμων προς την Ελλάδα, τονίζοντας, ότι, παρά τον αγγλικό αποκλεισμό, η Γερμανία δεν μπορεί να αποφύγει τις δικές της ευθύνες.

 

Προκειμένου να διευκολύνουν την άρση, ή έστω την χαλάρωση του αποκλεισμού εγγυήθηκαν εγγράφως στην δωσίλογη, στους γερμανούς και ιταλούς, κυβέρνηση Τσολάκογλου, ότι όλα τα εισαγόμενα τρόφιμα θα ανήκουν στον ελληνικό λαό και τα φορτηγά πλοία δεν θα παρενοχλούντο με κανέναν τρόπο. Επιπλέον τον Νοέμβριο του 1941, ενώπιον του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού ανανεώνονται οι ανάλογες γερμανοϊταλικές εγγυήσεις. Τα προσχήματα των Βρετανών αποικιοκρατών ότι δήθεν οι στρατοί κατοχής θα άρπαζαν την βοήθεια προς τους δοκιμαζόμενους Έλληνες αρχίζουν να ξεσκεπάζονται.

 

Η εμφανής διάθεση των γερμανών, ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της λιμοκτονίας, σε συνδυασμό με τη μεταστροφή της κοινής γνώμης στις συμμαχικές χώρες και με τη δημιουργία πολλών επιτροπών βοήθειας (κυρίως στις Η.Π.Α.) προς τον λιμοκτονούντα κατεχόμενο πληθυσμό, εκθέτουν τους Βρετανούς. Βέβαια η στάση των γερμανών δεν υπαγορεύεται ούτε από φιλανθρωπία, ούτε από «φιλελληνισμό», όπως αφελώς πιστεύεται από αρκετούς, που ερμηνεύουν συγκινησιακά την Ιστορία: οι δυνάμεις τού Άξονα είχαν φυσικά τις δικές τους προπαγανδιστικές επιδιώξεις και σκοπιμότητες και το να βοηθήσουν τους έλληνες να μην λιμοκτονήσουν δεν τούς κόστιζε κάτι.

 

Και ενώ οι γερμανοί και οι ιταλοί δείχνουν σε κάθε ευκαιρία την διάθεσή τους να συνεργαστούν με διεθνείς οργανώσεις και με κυβερνήσεις ουδετέρων χωρών, προκειμένου να οργανωθούν αποστολές βοήθειας προς την Ελλάδα (μάλιστα οι γερμανοί διοργανώνουν κατ’ ιδίαν και αποστολές «τραίνων συσσιτίων» απ’ ευθείας από τη Γερμανία), οι αμήχανοι βρετανοί ροκανίζουν το χρόνο προβάλλοντας συνεχώς διάφορα γραφειοκρατικά προσκόμματα. Τελικά, μόνο από τον Αύγουστο τού 1942, αρχίζει να αποστέλλεται τακτική βοήθεια προς την Ελλάδα: η αρχή έγινε από το Μοντρεάλ με αποστολή βοήθειας τριών πλοίων με σιτηρά και φάρμακα.

 

 

Στη βρεφοδόχο αφήνονταν εκείνα τα μωρά, που αδυνατούσαν να ταΐσουν οι γονείς τους.

 

Ο απολογισμός των νεκρών από τον λιμό τού 1941-1942 εκτιμάται από τους ιστορικούς, από 300.00 έως 800.00, στην πλειοψηφία τους παιδιά. Αν, όπως ήθελαν οι αποικιοκράτες, ο ναυτικός αποκλεισμός είχε διαρκέσει καθ’ όλη τη διάρκεια τού πολέμου, σήμερα θα είχαν σβηστεί κάμποσες μικρές ευρωπαϊκές χώρες και λαοί από το χάρτη (συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, ημών). 

 

Η σχολική εκπαίδευση του ελληνόφωνου προτεκτοράτου τηρώντας πιστά τις προπαγανδιστικές ντιρεκτίβες της αποικιοκρατίας εξακολουθεί να σερβίρει στα σημερινά παιδιά το εθνοπατριωτικό κουτόχορτο με το οποίο ντοπαρίστηκαν οι φουκαράδες, που πέθαναν, ή σακατεύτηκαν στο «αλβανικό έπος» ή οι άλλοι, που αφέθηκαν να πεθάνουν βουβά από πείνα στα πεζοδρόμια τού Ψυρρή, τού Θησείου, τού Μεταξουργείου, τής πλατείας Συντάγματος, της πλατείας Ομονοίας και αλλού.  

 

Πρέπει, δια παν ενδεχόμενον, τα εθνοποίμνια να είναι ήδη ντοπαρισμένα, όταν θα χρειαστεί να θυσιαστούν στις επόμενες «εθνικές» ανθρωποσφαγές, που θα διοργανώσουν τα αφεντικά του πλανήτη.

 

@ Θοδωρής Λαμπρόπουλος /Δαυλός

***
Σημειώσεις
(1) Θεόδωρου Σαλμπατακάκη, δρ. Παντείου Πανεπιστημίου: «Δικτατορία Μεταξά – Η καταστροφική υποχώρηση των θεσμών», έκδοση «Ιστορικά Ελευθεροτυπίας», Αθήνα, 2010.

(2) Α. Στίνας: Ε.Α.Μ. – Ε.Λ.Α.Σ. – Ο.Π.Λ.Α. – Η “ειδική αποστολή” τής Εθνικής Αντίστασης στον Β΄ παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και η συμβολή της στη βιβλική καταστροφή, που εν ψυχρώ προετοιμάζουν οι δήμιοι, που κυβερνούν τους λαούς, εκδόσεις «Διεθνής Βιβλιοθήκη», Αθήνα, 1984.

(3) Χάγκεν Φλάισερ, καθηγητή Νεώτερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθήνας: «Στέμμα και Σβάστικα, Η Ελλάδα τής Κατοχής και τής Αντίστασης, 1941-1944», κεφάλαιο «Πείνα και προπαγάνδα», τόμος Α΄, εκδόσεις «Παπαζήση», Αθήνα, 1987. Εδώ μπορεί να βρεί κάποιος μια σπάνια συγκέντρωση αρχειακού υλικού σχετικά με τη στάση των εμπολέμων δυνάμεων απέναντι στον κατεχόμενο ελλαδικό πληθυσμό.

(4) Για περισσότερα σχετικά με την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βλ. Ιωάννη Κολιόπουλου, καθηγητή Ιστορίας νεοτέρων χρόνων τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου: «Η δικτατορία τού Μεταξά και ο πόλεμος τού ’40 – οι σχέσεις τής Ελλάδος με τη Βρετανία (1935-1941)» έκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη, 1996.

 

 

https://terrapapers.com/

 

 

 

 

 

 

 

 ΡΩΜΙΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ!!

 

 

ΡΩΜΙΕ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ!!

 

 

 

 

 

 

Ρωμιός < (κληρονομημένο) μεσαιωνική ελληνική Ρωμαῖος (πολίτης του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, του Βυζαντίου), < ελληνιστική κοινή Ῥωμαῖος (πολίτης του Ρωμαϊκού κράτους) < λατινική Romanus, Ῥώμη Roma^[1]

 

 

 

 

 

Εγώ είμαι ρωμιός 

 

 

 

Αρβελέρ: Να σταματήσουμε να λέμε ότι είμαστε Έλληνες! 

 

 

 

 

 

 

GEORGE SOROS : ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ 

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΓΙΑ 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ

https://youtu.be/X1uKpV-tCus

 Αλβανίδα ιστορικός που λέει πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν Έλληνες

 

 

 

 

Αλβανίδα ιστορικός: Οι Έλληνες είναι Αλβανοί 

 

 

 

 

Αλβανική προπαγάνδα στα σχολεία 

 

 

 

 

 

Γνωρίστε τους Ούντις - Ένα έθνος Αλβανων απο τον Καυκασο - life 

 

 

 

Το χωριό Νιτζ στο Αζερμπαϊτζάν, κατοικείται από τους απογόνους των Αλβανών του Καυκάσου. Οι Ούντις είναι ένα αρχαίο έθνος, με μεγάλη και πλούσια ιστορία.

Σήμερα υπάρχουν μερικές χιλιάδες Ούντις σε όλο τον κόσμο.

Περίπου 4.000 ζουν, στο Νιτζ. Το χωριό δεν βρίσκεται μακριά από την πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου των Αλβανών του Καυκάσου. Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι αυτή η γη, ανήκε πάντα στους Ούντις.

 

 

 Γνωρίστε τους Ούντις - Ένα αρχαίο έθνος με μεγάλη ιστορία

 

Το χωριό Νιτζ στο Αζερμπαϊτζάν, κατοικείται από τους απογόνους των Αλβανών του Καυκάσου. Οι Ούντις είναι ένα αρχαίο έθνος, με μεγάλη και πλούσια ιστορία.

Σήμερα υπάρχουν μερικές χιλιάδες Ούντις σε όλο τον κόσμο.

Περίπου 4.000 ζουν, στο Νιτζ. Το χωριό δεν βρίσκεται μακριά από την πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου των Αλβανών του Καυκάσου. Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι αυτή η γη, ανήκε πάντα στους Ούντις.

«Στο αλβανικό κράτος του Καυκάσου υπήρχαν 26 φυλές. Οι Ούντις ήταν μία απο τις πιο ισχυρές. Ξεχώριζαν για την πίστη τους, τη Βίβλο, τη γλώσσα τους και τα γραπτά τους κείμενα»
υποστηρίζει μιλώντας στο euponews, o Όλεγκ Ντανακίρι, διευθυντής του πολιτιστικού κέντρου των Ούντις.

Ο Χριστιανισμός ήταν η επίσημη θρησκεία της Αλβανίας του Καυκάσου. Οι Ούντοι της Νίτζ διατήρησαν την πίστη τους, ακόμα και στη σοβιετική εποχή, όταν δεν υπήρχε χώρος προσευχής. Μία αρχαία εκκλησία αναστηλώθηκε το 2007. Ο ιερέας που θα λειτουργεί εδώ, αυτή την περίοδο σπουδάζει σε θεολογική σχολή στο εξωτερικό.

«Οι Ούντις είναι πολύ ιδιαίτεροι άνθρωποι. Η γλώσσα τους είναι μια σπάνιας ομάδας γλωσσών του Καυκάσου. Ανήκουμε στην χριστιανική εκκλησία της Ανατολής. Τώρα στόχος μας είναι να αποκαταστήσουμε την ανεξαρτησία της αλβανικής εκκλησίας στο Αζερμπαϊτζάν» δήλωσε ο Ρόμπετρτ Μομπίλι, επικεφαλής του χριστιανικού κέντρου της πόλης.

Τα χριστιανικά σύμβολα πάντα ήταν κομμάτι της καθημερινότητας των Ούντις. Τα κοστούμια των μουσικών παραμένουν ίδια εδώ και αιώνες, και έτσι διηγούνται την ιστορία μιας πίστης.

«Εδώ μπορείτε να δείτε έναν αρχαίο σταυρό της Αλβανίας του Καυκάσου. Στην πίσω πλευρά υπάρχει ένας ήλιος με οκτώ βέλη. Συμβολίζει το προσκύνημα στο Ισραήλ. Όποιος φοράει αυτό τον σταυρό, σημαίνει πως βαφτίστηκε εκεί» υποστηρίζει ο μουσικός, Κάρλεν Σχιρβάνι

Οι Ούντις ξεκινούν να μαγειρεύουν, μόνο όταν η ζύμη έχει την ευλογία του θεού. Η τσουκνίδα είναι το κύριο συστατικό του Αφάρ. Αυτό το άγριο φυτό είναι πλούσιο σε βιταμίνη C και στην αρχαιότητα αποτελούσε πηγή δύναμης για τους φτωχούς

Σύντομα η κοινότητα του Νίτζ θα εκδώσει βιβλίο με 100 σπάνιες συνταγές των Ούντις.

«Έμαθα να το μαγειρεύω από τη μητέρα μου. Εκείνη είχε διδαχθεί από τη γιαγιά μου. Τώρα εγώ μαθαίνω την κόρη μου να μαγειρεύει. Το Αφάρ είναι δύσκολο φαγητό, δεν είναι εύκολο να γίνει. Αυτό το πιάτο θα υπάρχει όσο εμείς, οι Ούντις βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Θα είναι πάντα ένα μέρος της ζωής μας» λέει η Ρίτα Ντανακίρι.

Οι Ούντις μιλούν την γλώσσα των Αζέρων, όμως κυρίως χρησιμοποιούν την δική τους, γλώσσα. Το αρχαίο αλφάβητο έχει αντικατασταθεί από λατινικά γράμματα, που είναι πιο εύκολα για τα μικρά παιδιά.

Νέα σχολικά βιβλία δημοσιεύονται κάθε χρόνο. Η δημιουργός τους και δάσκαλος , Βενέρα Αντόνοβα, ετοιμάζει τα ηλεκτρονικά λεξικά από Ούντι στα αγγλικά και από Ούντι σε Αζέρικα.

Ο Γκριγκόρι άρχισε να γράφει ποιήματα στην γλώσσα των Ούντις, όταν ήταν μικρό αγόρι.
Υποστηρίζει πως αυτή είναι η γλώσσα του Θεού.

Το βράδυ που συνάντησε την δημοσιογράφο του euronews, δούλευε ένα ποίημα που πρόσφερε ως δώρο γενεθλίων στη μητέρα του.

«Η μητρική μου γλώσσα είναι η μούσα μου. Οι ήχοι της είναι τόσο τέλειοι. Μου επιτρέπει να μεταφράζω την ομορφιά του κόσμου σε λέξεις» υποστηρίζει ο ποιητής Γκριγκόρι Μεσάρι.

Όταν φτάσαμε στο Νίτζ, το χωριό ετοιμαζόταν για μια μεγάλη γιορτή. Δύο νέοι άνθρωποι παντρεύονται, όμως οι παραδόσεις τηρούνται. Γι’ αυτό και νεαρά κορίτσια βοηθούν τη νύφη να ετοιμαστεί.

Το ψωμί κόβεται πάνω από το κεφάλι της. Αυτό σημαίνει πως από εδώ και μπρος, εκείνη είναι υπεύθυνη για την οικογενειακή εστία.

Την ίδια ώρα, ο γαμπρός ξυρίζεται. Οι επισκέπτες δίνουν χρήματα για τον επαγγελματία κουρέα. Η αποστολή του είναι πολύ σημαντική.

«Όταν ένα παιδί γεννιέται είναι μωρό, μετά γίνεται παιδί και μετά έφηβος. Όμως για να γίνει άνδρας πρέπει να παντρευτεί. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος.
Αυτό το ξύρισμα συμβολίζει το μεγάλο βήμα προς την ενήλικη ζωή. Δείχνει ότι γίνεται άνδρας» υποστηρίζει ο Αλεξάντρ Κανκάλοβ.

Το τελετουργικό του γάμου, έχει τις ρίζες του στην εποχή που οι άνδρες έφευγαν για κυνήγι, ώστε να θρέψουν τις οικογένειές τους.

Κάποιος πυροβολεί ένα στόχο. Αυτή τη φορά πρόκειται για ένα κρεμμύδι που κρέμεται από το δέντρο.

Αυτός που θα πετύχει τον στόχο έχει την τιμή να παραδώσει το όπλο στο γαμπρό.

«Από το Νίτζ φεύγουμε για τα Γκομπουστάν, γνωστά και ως «φλεγόμενα βουνά».Έτσι αποκαλούν οι ντόπιοι τα περίφημα ηφαίστεια λάσπης. Θα γνωρίσουμε την μαγική τους δύναμη στο επόμενο επεισόδιο του προγράμματος «Η ζωή των Αζέρων» μεταδίδει η απεσταλμένη του euronews, Γκαλίνα Πολόνσκαγια.

 

 

 

 

 

 

theologos vasiliadis